Shloka 24
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणाभिमुख्यं तथा सात्यकि-कर्ण-समागमः
Dhṛṣṭadyumna’s advance toward Droṇa and the Sātyaki–Karṇa confrontation
ततस्तस्य वियोगेन पाप॑ मेडनर्थतो भवेत् | रक्षितश्न मया यस्मात् तस्मात् क्रुध्यसि कि मयि,इसी प्रकार उन सुरक्षित होनेवाले सुहृदोंका भी कर्तव्य है कि वे महासमरमें अपने राजाकी रक्षा करें। यदि मैं इस महायुद्धमें सात्यकिको अपने सामने मरते देखता तो उसके वियोगसे मुझे अनर्थकारी पाप लगता। इसीलिये मैंने उसकी रक्षा की है। अतः तुम मुझपर क्यों क्रोध करते हो?
tatas tasya viyogena pāpaṃ me ’narthato bhavet | rakṣitaś ca mayā yasmāt tasmāt krudhyasi kiṃ mayi ||
«وعندئذٍ، بسبب الفراق عنه، يقع عليّ إثمٌ يجلب البلاء. ولأني قد حميته، فلماذا تغضب مني لهذا السبب؟ وعلى النحو نفسه، فإن الأصدقاء الأوفياء الذين هم تحت الحماية عليهم، في المعركة العظمى، واجبُ صونِ ملكهم. ولو أني في هذه الحرب الجليلة رأيت ساتياكي يموت أمام عيني، لثقلت خسارته عليّ كزلةٍ مُهلكة؛ لذلك حميته. فلماذا تصبّ سخطك عليّ؟»
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
Arjuna argues that protecting a loyal ally is a moral obligation in war: allowing a valued companion to perish when one can protect him would burden one with blameworthy demerit, while friends likewise must uphold their duty to protect their king.
Arjuna defends his decision to protect Sātyaki in the midst of the great battle, stating that Sātyaki’s death before his eyes would have caused him grievous moral distress; therefore he intervened, and he questions why the other party is angry with him for doing so.