Shloka 11
सहदेव-राधेय-संग्रामः; शल्य-प्रभावः; अलम्बुस-निवर्तनम्
Sahadeva and Karṇa; Śalya’s pressure; Alambusa’s interception
त॑ यान्तमश्वै रजतप्रकाशै- रायोधने वीरवरं नदन्तम् | नाशवनुवन् वारयितु त्वदीया: सर्वे रथा भारत माधवाग्रयम्,भारत! उस युद्धस्थलमें रजतवर्णके अभश्रोंद्वारा आगे बढ़ते और गरजना करते हुए मधुवंशशिरोमणि वीरवर सात्यकिको आपके सारे रथी मिलकर भी रोक न सके
taṁ yāntam aśvai rajata-prakāśair raṇājidhāne vīra-varaṁ nadantam | nāśaknuvan vārayituṁ tvadīyāḥ sarve rathā bhārata mādhavāgryam ||
قال سنجيا: «في ساحة القتال تقدّم ذلك البطل الأوّل بين الفِرِشْني—ساتْيَكي، خيرُ سلالة المادهافا—وخيله تلمع كالفضة، وصيحات حربه تدوي. يا بهاراتا، لم يستطع جميعُ فرسانِ عرباتِك مجتمعين أن يصدّوه أو يردّوه على أعقابه.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how concentrated resolve, skill, and righteous alignment with one’s duty can create an overwhelming force in battle; numbers alone do not guarantee the ability to restrain a determined and capable warrior.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Sātyaki, roaring and advancing with silvery-bright horses, presses forward on the battlefield, and the Kaurava chariot-warriors collectively fail to stop his charge.