Shloka 64
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
ततः सैन्धवमालोक्य कार्ष्णिरित्सृज्य पौरवम् । उत्पपात रथात् तूर्ण श्येनवन्निपपात च,तब अर्जुनपुत्र अभिमन्यु जयद्रथको आते देख पौरवको छोड़कर तुरंत ही पौरवके रथसे कूद पड़ा और बाजके समान जयद्रथपर झपटा
tataḥ saindhavam ālokya kārṣṇir utsṛjya pauravam | utpapāta rathāt tūrṇaṁ śyenavan nipapāta ca ||
قال سنجيا: ثم لما رأى جَيَدْرَثا (ملك السِّندهو)، أطلق كارشني (أبهيمانيو) خصمه من الباورافا الذي كان يشتبك معه، وقفز سريعًا من عربته، ثم انقضّ على جَيَدْرَثا انقضاض الصقر. وتُبرز هذه اللحظة عزم المحارب أحاديَّ الهدف في القتال—يترك اشتباكًا أدنى ليواجه الغاية الحاسمة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights decisive focus and prioritization in a crisis: a warrior disengages from a lesser opponent to confront a more consequential threat, reflecting the kṣatriya ideal of acting swiftly toward the pivotal objective.
Abhimanyu sees Jayadratha and, leaving the Paurava he was fighting, jumps down from his chariot and attacks Jayadratha with the speed and force likened to a hawk’s swoop.