Shloka 9
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
इषुश्नि: कार्मुकं चास्य चकर्त पुरुषर्षभ: । तत् पपात महाराज स्वार्णपृष्ठं महास्वनम्,महाराज! पुरुषशिरोमणि भीमने अपने बाणोंद्वारा कर्णका धनुष भी फिर काट दिया। स्वर्णमय पृष्ठभागसे युक्त और गम्भीर टंकार करनेवाला उसका वह धनुष पृथ्वीपर गिर पड़ा
iṣuśniḥ kārmukaṃ cāsya cakarta puruṣarṣabhaḥ | tat papāta mahārāja svārṇapṛṣṭhaṃ mahāsvanam ||
قال سنجيا: إنّ بهيما، ثورَ الرجال، قطع بسِهامه قوسَ كَرْنَةَ أيضًا. أيها الملك، ذلك القوسُ ذو الظهر المذهّب، الرنّانُ بصوتٍ عميق، سقط إلى الأرض.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that prowess depends on disciplined skill and the integrity of one’s instruments; in kṣatriya-dharma, advantage shifts swiftly through decisive action, reminding that worldly power and pride are fragile when the means (like a bow) are broken.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Bhīma, using arrows, severs Karṇa’s bow again; the ornate, loud-twanging bow falls to the ground, signaling a tactical setback for Karṇa in the ongoing combat.