अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
अवारोहदू रथात् तस्मादथ कर्णो महारथ: । गदां गृहीत्वा समरे भीमाय प्राहिणोद् रुषा,महारथी कर्ण उस रथसे उतर गया और गदा लेकर उसने समरभूमिमें भीमसेनपर रोषपूर्वक चला दी
avarohad rathāt tasmād atha karṇo mahārathaḥ | gadāṁ gṛhītvā samare bhīmāya prāhiṇod ruṣā ||
قال سنجيا: ثم إنّ كَرْنَةَ، ذلك المحاربَ العظيمَ على العربة، نزل عن عربته. وأخذ صولجانًا في ساحة القتال وقذفه غاضبًا نحو بهيماسينا.
संजय उवाच
The verse highlights how krodha (anger) can overtake discernment even in a warrior bound by kṣatriya-dharma. It implicitly contrasts disciplined valor with wrath-driven action, reminding that ethical restraint is tested most severely amid violence.
Sañjaya reports that Karṇa dismounts from his chariot, takes up a mace, and angrily hurls it toward Bhīmasena in the midst of battle, escalating their confrontation.