Shloka 37
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
तत:ः शरसहस्रेण सम्यगस्तेन भारत । पाण्डवो व्यकिरत् कर्ण भीमो भीमपराक्रम:,भरतनन्दन! तदनन्तर अच्छी तरह चलाये हुए सहस्रों बाणोंसे भयंकर पराक्रमी पाण्डुपुत्र भीमने कर्णको आच्छादित कर दिया
tataḥ śarasahasreṇa samyagastena bhārata | pāṇḍavo vyakirat karṇaṃ bhīmo bhīmaparākramaḥ ||
قال سنجيا: «ثم، يا من نسلُ بهاراتا، أطلق بهِيما—ذلك الباندَفيّ ذو البأس المهيب—ألفَ سهمٍ مُحكَمَ الرمي، فأمطر بها كَرْنا وغطّاه تغطيةً تامّة. ويُبرز المشهد تصاعدَ القتال بلا هوادة، حيث تُختَبَر المهارةُ الحربيةُ والعزيمةُ في خضمّ الصراع الأكبر على النظام الحقّ والملك.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya arena where discipline, precision, and unwavering resolve operate within a morally charged conflict. It invites reflection on how prowess and duty are exercised amid a war fought over claims of legitimacy and dharma.
Sañjaya reports that Bhīma, with expertly released volleys—symbolically ‘a thousand arrows’—rains missiles upon Karṇa, effectively blanketing him and intensifying the duel-like pressure within the broader battlefield.