Shloka 22
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
एकैकेन शरेणाजौ पातयामास ते सुतान् । ते हता न््यपतन् भूमौ वातरुग्णा इव द्रुमा:,महारथी भीमसेनने उनके आते ही शीघ्रतापूर्वक एक-एक बाण मारकर आपके सभी पुत्रोंको युद्धमें धराशायी कर दिया। वे मारे जाकर आँधीके उखाड़े हुए वृक्षोंके समान पृथ्वीपर गिर पड़े
ekaikena śareṇājau pātayāmāsa te sutān | te hatā nyapatan bhūmau vātarugṇā iva drumāḥ ||
قال سانجيا: في غمرة القتال أسرع بهيماسينا فصرع أبناءك، يُسقط كلَّ واحدٍ بسهمٍ واحد. فلما قُتلوا سقطوا على الأرض كالأشجار التي اقتلعها ريحٌ عاصف—صورةٌ تؤكد اندفاع الحرب القاسي وهشاشة الحياة حين يكون الدَّرْمَا قد غُيِّب تحت وطأة الثأر والذبح.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers no direct moral injunction, but its stark simile conveys an ethical reflection: once war’s cycle of retaliation dominates, even the mighty fall as easily as wind-toppled trees. It implicitly warns how adharma-driven conflict reduces human lives to momentary targets, erasing status and strength.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, on the battlefield, Bhīmasena rapidly brings down Dhṛtarāṣṭra’s sons—each with a single arrow—after which they fall to the ground like trees uprooted by a storm.