Shloka 6
दुर्योधन-कर्ण-संवादः
Duryodhana–Karna Dialogue on Vyūha-bheda and Daiva
विमुज्चन् विशिखांस्ती क्षणनाचार्य भृशमार्दयत् | महामेघो यथा वर्ष विमुञ्चन् गन्धमादने,उन्होंने गन्धमादन पर्वतपर पानी बरसानेवाले महामेघके समान पैने बाणोंकी वर्षा करके आचार्य द्रोणको अत्यन्त पीड़ित कर दिया
vimujcan viśikhāṁs tī kṣaṇenācāryaṁ bhṛśam ārdayat | mahāmegho yathā varṣaṁ vimuñcan gandhamādane ||
قال سانجيا: وفي لحظةٍ أطلق وابلًا من السهام الحادّة فأوجع المعلّم درونا إيلامًا شديدًا، كالسحابة العظيمة تصبّ سيول المطر على جبل غَنْدَهَمادَنَة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and force can become overwhelming like a natural phenomenon, raising an ethical tension: even a revered teacher may be attacked when duty to one’s side and the momentum of battle override personal reverence.
Sañjaya describes a warrior (implied by context) rapidly releasing a dense volley of sharp arrows that severely troubles Droṇa, comparing the arrow-storm to a massive cloud raining heavily on the Gandhamādana mountain.