Shloka 45
दुर्योधन-कर्ण-संवादः
Duryodhana–Karna Dialogue on Vyūha-bheda and Daiva
छादयित्वा रणे द्रोणो रथस्थं रथिनां वरम् । जारासंधिं जघानाशु मिषतां सर्वधन्विनाम्,इस प्रकार रणक्षेत्रमें द्रोणाचार्यने सम्पूर्ण धनुर्धरोंक देखत-देखते रथपर बैठे हुए रथियोंमें श्रेष्ठ जरासंधकुमारको अपने बाणोंद्वारा आच्छादित करके उसे शीघ्र ही कालके गालमें डाल दिया
sañjaya uvāca | chādayitvā raṇe droṇo rathasthaṁ rathināṁ varam | jarāsandhiṁ jaghānāśu miṣatāṁ sarvadhanvinām ||
قال سانجيا: وفي غمرة القتال أمطر دروناآتشاريّا ابنَ جاراسندها—وهو أبرعُ فرسان العربة الحربية—سهامًا غطّته وهو قائمٌ على عربته؛ وأمام أنظار جميع الرماة أسقطه سريعًا، دافعًا به إلى الموت.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh ethical reality of war: skill and authority in battle can bring sudden death even in full public view. It reflects the Mahābhārata’s recurring tension between martial duty (kṣatriya-dharma) and the human cost of violence.
Sañjaya narrates that Droṇa, in the midst of combat, overwhelms a prominent chariot-warrior—identified as Jarāsandha’s son—by covering him with a rapid volley of arrows and quickly kills him while all the archers watch.