अर्जुनस्य जयद्रथाभिमुखप्रयाणं तथा कर्णेन प्रतिरोधः
Arjuna’s renewed advance toward Jayadratha and Karṇa’s resistance
असहाविक्रान्तमदीनसत्त्व॑ सर्वे गणा भारत ये त्वदीया: । सहसनेत्रप्रतिमप्रभावं दिवीव सूर्य जलदव्यपाये,भारत! सात्यकिका पराक्रम असहा था। उनका धैर्य और बल महान् था। वे इन्द्रके समान प्रभावशाली तथा आकाशमें प्रकाशित होनेवाले शरत्कालके सूर्यके समान प्रचण्ड तेजस्वी थे। आपके समस्त सैनिक मिलकर भी उन्हें रोक न सके
sañjaya uvāca |
asahāvikrāntam adīnasattvaṁ sarve gaṇā bhārata ye tvadīyāḥ |
sahasranetrapratimaprabhāvaṁ divīva sūryaṁ jaladavyapāye ||
قال سنجيا: يا بهاراتا، إن جميع جموعك لم تستطع الثبات أمامه—فقد كان اندفاعه لا يُقاوَم، وكانت شجاعته لا تنكسر. كان يلمع ببهاء كبهاء إندرا ذي الألف عين، وكالشمس المتأججة في سماء الخريف حين تنقشع السحب. وحتى إذا اجتمعت قواتك، لم تقدر أن تكبح وثبته.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical ideal of steadfast courage in righteous duty: a warrior who does not lose heart (adīna-sattva) and advances irresistibly becomes a moral and psychological force on the battlefield, capable of breaking collective resistance.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a single opposing hero (understood in context as Sātyaki) is advancing with such power and radiance—likened to Indra and the clear autumn sun—that the Kaurava troops together cannot restrain him.