अर्जुनस्य जयद्रथाभिमुखप्रयाणं तथा कर्णेन प्रतिरोधः
Arjuna’s renewed advance toward Jayadratha and Karṇa’s resistance
त॑ यान्तमश्वैः शशिशड्खवर्ण- विंगाहा सैन्यं पुरुषप्रवीरम् । नाशवनुवन् वारयितुं समन्ता- दादित्यरश्मिप्रतिमं रथाग्रयम्,सूर्यकी किरणोंके समान प्रकाशमान रथियोंमें श्रेष्ठ नरवीर सात्यकि आपकी सेनामें घुसकर चन्द्रमा और शंखके समान श्वेतवर्णवाले घोड़ोंद्वारा आगे बढ़ते चले जा रहे थे। उस समय किसी ओरसे कोई योद्धा उन्हें रोक न सके
taṁ yāntam aśvaiḥ śaśiśaṅkhavarṇa-viṅgāhā sainyaṁ puruṣapravīram | nāśakanuvan vārayituṁ samantād ādityaraśmipratimaṁ rathāgryam ||
قال سنجيا: إن ساتياكي، وهو الأوّل بين فرسان المركبات، متلألئًا كأشعّة الشمس، اندفع إلى داخل جيشك بخيول بيضاء كالقمر وكصدفة المحارة. ومن أيّ جانبٍ كان، لم يستطع مقاتلٌ أن يصدّه أو يردّه إلى الوراء، وهو يشقّ الصفوف ماضيًا في قلب الحشد.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-vīrya (martial valor) and the momentum of determined action in battle: when a warrior’s resolve and skill are at their peak, ordinary opposition fails. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s war-context dharma where prowess and steadfastness are praised, even as the larger epic questions the cost of such violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Sātyaki, shining like the sun and driving a chariot drawn by very white horses, has penetrated deep into the Kaurava formation. The Kaurava fighters, from any direction, are unable to stop or restrain his advance.