Shloka 386
भूरिश्रवसः गर्हा, प्रायोपवेशः, सात्यकिकृतशिरच्छेदः
Bhūriśravas’s Censure, Prāyopaveśa, and Sātyaki’s Beheading
व्यसृजत् तं॑ महाज्वालं संक्ुद्धमिव पन्नगम् । अब सात्यकिने अपने धनुषपर सुवर्णमय पंखवाले अत्यन्त तेजस्वी बाणका संधान किया, जो क्रोधमें भरे हुए सर्पके समान प्रतीत होता था। उस बाणको उन्होंने कृतवर्मापर छोड़ दिया
sañjaya uvāca | vyasṛjat taṁ mahājvālaṁ saṁkruddham iva pannagam |
قال سانجيا: أطلق ذلك السهم المتّقد بلهيبٍ عظيم، كأنه حيّةٌ مستعرةٌ بالغضب. وبعد أن ثبّت على قوسه نصلًا بالغ الإشعاع، ذا ريشٍ من ذهب، رمى به ساتياكي نحو كريتافَرما—فازدادت حدّة التوتر الأخلاقي في القتال، حيث يدفع الغضب والبأس المحاربين إلى انتقامٍ أشد فتكًا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can shape perception and action in war: the weapon is imagined as a wrathful serpent, suggesting that unchecked fury turns human agency into something venomous and destructive, deepening the ethical burden of violence even when performed by renowned warriors.
Sañjaya describes Sātyaki fitting and releasing a fiercely blazing arrow—likened to an enraged serpent—and directing it at Kṛtavarmā, marking an escalation in their combat and the ferocity of the battlefield exchange.