Shloka 12
भूरिश्रवसः गर्हा, प्रायोपवेशः, सात्यकिकृतशिरच्छेदः
Bhūriśravas’s Censure, Prāyopaveśa, and Sātyaki’s Beheading
सात्यकि: कुरुराजेन निर्विद्धों बह्मशो भत । अस्रवद् रुधिरं भूरि स्वरसं चन्दनो यथा,सात्यकि कुरुराज दुर्योधनके बाणोंसे बिंधकर अधिक मात्रामें रक्त बहाने लगे। उस समय वे अपना रक्त बहाते हुए लाल चन्दनवृक्षके समान अधिक शोभा पा रहे थे
Sañjaya uvāca — Sātyakiḥ Kururājena nirviddho bahuśo bhṛśam | asravad rudhiraṃ bhūri svarasaṃ candano yathā ||
قال سنجيا: إن ساتياكي، وقد خُرِق مرارًا وبشدة بسهام ملك الكورو (دوريودhana)، أخذ يفيض دمًا غزيرًا. ومع أنه ينزف، بدا أشدَّ بهاءً—كشجرة الصندل الأحمر التي تفرز عصارتها القرمزية بطبيعتها.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under suffering: even when wounded and bleeding, a warrior committed to duty can retain dignity and radiance. It also uses a moral-aesthetic lens—pain is not glorified for cruelty, but portrayed as endurance within the grave responsibilities of war.
Sañjaya narrates that Sātyaki is struck many times by the Kuru king Duryodhana’s arrows and bleeds profusely. Despite the wounds, Sātyaki appears striking and radiant, compared to a red sandalwood tree oozing its natural sap.