Droṇa-parva Adhyāya 109 — Karṇa–Bhīma Yuddha and Durmukha’s Fall (कर्णभीमयुद्धम्; दुर्मुखवधः)
ततो द्रोणो भृशं क्रुद्ध: सहसोदवृत्य चक्षुषी । सात्यकिं सत्यकर्माणं स्वयमेवाभिदुद्रुवे,तब अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए द्रोणाचार्यने सहसा आँखें घुमाकर सत्यकर्मा सात्यकिपर स्वयं ही आक्रमण किया
tato droṇo bhṛśaṁ kruddhaḥ sahasodvṛtya cakṣuṣī | sātyakiṁ satyakarmāṇaṁ svayam evābhidudruve ||
قال سنجيا: ثم إن درونا، وقد اشتعل غضبًا شديدًا، قلب عينيه فجأة، واندفع بنفسه مباشرة نحو ساتياكي—المشهور بأفعال صادقة لعهوده. وتُبرز هذه اللحظة كيف يمكن لغضب ساحة القتال أن يدفع حتى معلّمًا محاربًا إلى انتقام فوريّ وشخصيّ، فيشتد التوتر الأخلاقي بين الواجب المنضبط والهوى المتأجّج.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical danger of krodha (wrath): even a learned and disciplined warrior can be driven into impulsive, personal aggression. In the Mahābhārata’s moral frame, righteous duty in war demands control of the senses; anger narrows judgment and escalates violence.
Sañjaya narrates that Droṇa, intensely enraged, suddenly rolls his eyes and personally charges at Sātyaki, who is described as steadfast in truthful deeds. It marks a direct confrontation initiated by Droṇa rather than through intermediaries.