Shloka 12
Droṇa-parva Adhyāya 109 — Karṇa–Bhīma Yuddha and Durmukha’s Fall (कर्णभीमयुद्धम्; दुर्मुखवधः)
गिरिगह्वरमासाद्य शार्दूलाविव रोषितौ | युयुधाते महावीर्यों परस्परजिघांसया,दोनों ही महान् पराक्रमी थे और एक-दूसरेको मार डालनेकी इच्छासे रोषमें भरकर पर्वतकी गुफामें पहुँचकर लड़नेवाले दो सिंहोंके समान आपसमें जूझ रहे थे
girigahvaram āsādya śārdūlāv iva roṣitau | yuyudhāte mahāvīryau parasparajighāṃsayā ||
قال سنجيا: ولما بلغا كهفاً في الجبل، كان المحاربان العظيمان—وقد استبدّ بهما الغضب وعزما على قتل أحدهما الآخر—يتصارعان ويقتتلان كوحشين كاسرين يلتقيان في مضيق صخري.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (roṣa) and the intent to kill can eclipse discernment and restraint, turning heroic combat into a savage struggle; it implicitly warns that ethical self-control is tested most severely in war.
Sañjaya describes two powerful fighters reaching a mountain cavern and battling each other fiercely, compared to two enraged big cats locked in combat, each seeking the other's death.