Shloka 22
अध्याय ८० — मध्यंदिन-रणवृत्तान्तः
Yudhiṣṭhira–Śrutāyu encounter; Cekitāna–Gautama clash; Abhimanyu pressure; Arjuna’s redeployment
प्रविष्टो धार्तराष्ट्राणामेतद् बलमहार्णवम् | तब विशोकने हाथ जोड़कर धूृष्टद्युम्नसे कहा--'प्रभो! पराक्रमी और बलवान् पाण्डुनन्दन मुझे यहीं खड़ा करके कौरवोंके इस सैन्यसागरमें घुस गये हैं ।। मामुक््त्वा पुरुषव्याप्र: प्रीतियुक्तमिदं वच:,“जाते समय पुरुषसिंह भीमसेनने मुझसे प्रेमपूर्वक यह बात कही कि सूत! तुम दो घड़ीतक इन घोड़ोंको रोककर यहीं मेरी प्रतीक्षा करो। जबतक कि ये जो लोग मेरा वध करनेके लिये उद्यत हैं, इन्हें अभी मार न डालूँ
sañjaya uvāca |
praviṣṭo dhārtarāṣṭrāṇām etad balamahārṇavam |
mām uktvā puruṣavyāghraḥ prītiyuktam idaṃ vacaḥ ||
قال سنجيا: «لما اقتحم بهيما—نمر الرجال—ذلك الجيش الهائل لآل دهرتاراشترا (الكورافا) كأنه بحرٌ من الجنود، تركني وراءه وخاطبني بمودة: “أيها السائق، أمسك هذه الخيل هنا وانتظرني مُهورتين، حتى أصرع أولئك الذين يتلهفون الآن لقتلي.”»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights warrior-duty and steadfastness under danger: a hero enters overwhelming odds with resolve, while also showing humane leadership—speaking affectionately and assigning a clear, time-bound task to his attendant.
Sanjaya reports that Bhima has plunged into the Kaurava host, likened to a vast ocean. Before charging in, Bhima leaves his charioteer behind, instructing him to hold the horses and wait for a fixed period while he confronts those intent on killing him.