उवाच माधव: काले धर्मपुत्र॑ युधिष्ठिरम् । दिष्ट्या जयसि कौरव्य दिष्ट्या भीष्मो निपातित:
sañjaya uvāca | uvāca mādhavaḥ kāle dharmaputraṁ yudhiṣṭhiram | diṣṭyā jayasi kauravya diṣṭyā bhīṣmo nipātitaḥ ||
قال سانجيا: وفي الوقت الملائم خاطب ماذافا (شري كريشنا) دارمابوترا يودهيشثيرا قائلاً: «طوبى لك يا سليل الكورو—إنك تغلب. وبمثل هذا الحظّ أيضًا سقط بهِيشما.» إن هذه الكلمة لا تجعل ما جرى مجرد نجاحٍ تكتيكي، بل تصوّره منعطفًا أذن به القدر، مثقلًا بوزنٍ أخلاقي عظيم—لأن الساقط هو الشيخ الموقَّر وحارس دارما الكورو.
संजय उवाच
Even in righteous warfare, outcomes are portrayed as dependent on ‘diṣṭi’ (destiny/fortune), reminding leaders like Yudhiṣṭhira to temper triumph with ethical awareness—especially when victory involves the fall of a venerable elder such as Bhīṣma.
After Bhīṣma has been brought down in battle, Kṛṣṇa approaches Yudhiṣṭhira at an opportune time and declares that Yudhiṣṭhira is prevailing and that Bhīṣma’s fall is a matter of fortune—marking a decisive shift in the war’s momentum.