इति सम शरतल्पस्थं भरतानां महत्तमम् | ऋषयस्त्वभ्यभाषन्त सहिता: सिद्धचारणै:,इस प्रकार सिद्धों और चारणोंसहित ऋषिगण भरतकुलके महापुरुष भीष्मको बाणशगय्यापर स्थित देख पूर्वोक्त बातें कहते थे
iti sma śarat-talpa-sthaṁ bharatānāṁ mahattamam | ṛṣayas tv abhyabhāṣanta sahitāḥ siddha-cāraṇaiḥ ||
قال سنجيا: «وهكذا، إذ رأى الحكماءُ بهيشما—أعظمَ رجال آل بهاراتا—مستقرًّا على فراش السهام، خاطبوه، ومعهم السِّدْهَة (Siddha) والشارَنة (Cāraṇa)، بالكلمات التي وُصفت آنفًا».
संजय उवाच
The verse frames Bhīṣma as an authoritative moral witness even amid extreme suffering: dharma-instruction is presented as arising not from comfort but from steadfastness, reputation, and lived commitment to duty.
Sañjaya reports that sages—along with celestial Siddhas and Cāraṇas—approach Bhīṣma as he lies on the arrow-bed and speak to him, continuing the discourse previously mentioned.