उद्वृत्तानां यथा शब्द: समुद्राणां युगक्षये । अर्जुनके प्रति आक्रमण करते हुए उन वीरोंका सिंहनाद उसी प्रकार सुनायी पड़ा
udvṛttānāṃ yathā śabdaḥ samudrāṇāṃ yugakṣaye | arjunakaṃ prati ākramaṇaṃ kurvatāṃ teṣāṃ vīrāṇāṃ siṃhanādaḥ sa tathā śrūyate, yathā pralayakāle svāṃ maryādāṃ vihāya vardhamānānāṃ samudrāṇāṃ bhīṣaṇā garjanā śrūyate |
قال سانجيا: كما أنّ المحيطات في نهاية عصرٍ، إذ تُلقي حدودها جانبًا، تنهض بزئيرٍ مُرعب؛ كذلك سُمِع صياحُ أولئك الأبطال، صياحًا كزئير الأسد، وهم يندفعون لمهاجمة أرجونا. وتُبرز الصورةُ قوّةَ الحرب الكاسحة، المزلزِلة للعالم، حين تنهارُ الكوابح ويبدو الدمارُ كأنه يتضخّم بلا حدّ.
संजय उवाच
The verse uses cosmic dissolution imagery to highlight how war magnifies when maryādā (restraint and limits) collapses; it implicitly warns that abandoning bounds—ethical or natural—unleashes overwhelming, destructive force.
Sañjaya reports that warriors advancing to attack Arjuna raised such a thunderous lion-cry that it resembled the fearsome roar of oceans swelling beyond their limits at the end of an age.