कृप॑ं विकर्ण शल्यं च विद्ध्वा बहुभिरायसै: । चकार विरथांश्रैव कौन्तेय: श्वेतवाहन:,तदनन्तर श्वेतवाहन कुन्तीकुमार अर्जुनने कृपाचार्य, विकर्ण तथा शल्यको भी लोहेके बने हुए बहुत-से बाणोंद्वारा रथहीन कर दिया
sañjaya uvāca | kṛpaṃ vikarṇaṃ śalyaṃ ca viddhvā bahubhir āyasaiḥ | cakāra virathān śraiva kaunteyaḥ śvetavāhanaḥ ||
قال سانجيا: بعدما أصاب كريبا وفيكارنا وشاليا بكثير من السهام ذات النصال الحديدية، جرّدهم أرجونا—ابن كونتي، صاحب العربة التي تجرّها خيول بيضاء—من عرباتهم، فأُكرهوا على القتال راجلين. ويُبرز المشهد اندفاع المعركة الذي لا يلين؛ فالبأس لا يُقاس بالقتل وحده، بل أيضًا بتعطيل وسيلة قتال الخصم، فتتبدّل موازين القوة مع البقاء ضمن أعراف الحرب المقرّرة.
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic where victory can be achieved by disabling an opponent’s capacity to fight (here, removing the chariot) rather than by immediate killing, reflecting the strategic and rule-governed nature of kṣatriya warfare while still emphasizing the harsh inevitability of combat.
Sanjaya narrates that Arjuna (Kaunteya, Shvetavahana) shoots many iron-tipped arrows at Kripa, Vikarna, and Shalya and renders them chariotless, indicating Arjuna’s dominance in that phase of the battle.