Shloka 27
Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
स कदाचिन्महाराज ददर्श परमां स्त्रियम् । जाज्वल्यमानां वपुषा साक्षाच्छियमिवापराम्,महाराज जनमेजय! एक दिन उन्होंने एक परम सुन्दरी नारी देखी, जो अपने तेजस्वी शरीरसे ऐसी प्रकाशित हो रही थी, मानो साक्षात् लक्ष्मी ही दूसरा शरीर धारण करके आ गयी हो
sa kadācin mahārāja dadarśa paramāṃ striyam | jājvalyamānāṃ vapuṣā sākṣāc chriyam ivāparām ||
قال فايشَمبايانا: أيها الملك، في مرةٍ من المرات أبصر امرأةً فائقة الجمال، يتلألأ جسدها كأنه يشتعل نوراً—كأنّ لاكشمي نفسها قد تجسّدت عياناً في هيئةٍ أخرى. ويؤكد البيت أنّ البهاء العجيب يُقرأ علامةً على اليُمن والرضا الإلهي، كما يمهّد لما سيأتي بإظهار أنها ليست امرأةً عادية.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the traditional Indic association of extraordinary radiance and beauty with śrī—auspicious fortune and divine presence—while implicitly cautioning that such signs, though compelling, are part of a larger moral and narrative unfolding rather than a guarantee of outcomes.
The narrator (Vaiśampāyana) tells King Janamejaya that, at a certain time, a figure (he) saw an exceptionally beautiful woman whose brilliance made her seem like Lakṣmī incarnate, introducing a pivotal character or moment through a vivid description of her splendor.