Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
स मृगान् महिषांश्वैव विनिघध्नन् राजसत्तम: । गड्जामनुचचारैक: सिद्धचारणसेविताम्,राजाओंमें श्रेष्ठ शान्तनु हिंसक पशुओं और जंगली भैंसोंको मारते हुए सिद्ध एवं चारणोंसे सेवित गंगाजीके तटपर अकेले ही विचरण करते थे
sa mṛgān mahiṣāṃś caiva vini-ghnan rājasattamaḥ | gaṅgām anucacāraikaḥ siddhacāraṇasevitām ||
قال فايشَمبايانا: إنّ شانتانو، خيرَ الملوك، كان وهو يطارد الظباء وجواميس البرّ ويصرعها، يتجوّل وحيداً على ضفاف الغانغا—ذلك النهر الموقّر الذي يؤمّه السِدّها والشارَنا. ويجعل المشهد بأسَ الملك ووحدتَه في مواجهة أرضٍ مقدّسة، مُلمِّحاً إلى توتّرٍ أخلاقي بين صيد الملوك وعنفه وبين حرمة المجال النهري الذي يُقال إنّ الكائنات العليا تسير فيه.
वैशम्पायन उवाच
The verse juxtaposes royal hunting (a display of kṣatriya vigor) with the sanctity of the Gaṅgā, frequented by exalted beings. It subtly raises an ethical contrast: worldly violence and pursuit set against a sacred space, preparing the reader for a transformative encounter that redirects the king’s life.
Śāntanu is roaming alone along the Gaṅgā’s bank while hunting deer and wild buffalo. The narrator emphasizes the river’s sacred status—visited by Siddhas and Cāraṇas—setting the atmosphere for the ensuing episode connected with Gaṅgā.