Shloka 4
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
ययातिरुवाच प्रतिकूल कर्मणां पापमाहु- स्तद् वर्तते5प्रवणे पापलोक्यम् । सनन््तो<सतां नानुवर्तन्ति चैतद् यथा चैषामनुकूलास्तथा55सन्,ययातिने कहा--पापको पुण्यकर्मोका नाशक बताया जाता है, वह नरककी प्राप्ति करानेवाला है और वह उद्दण्ड पुरुषोंमें ही देखा जाता है। दुराचारी पुरुषोंके दुराचारका श्रेष्ठ पुरुष अनुसरण नहीं करते हैं। पहलेके साधु पुरुष भी उन श्रेष्ठ पुरुषोंक ही अनुकूल आचरण करते थे
yayātir uvāca: pratikūla-karmaṇāṁ pāpam āhus; tad vartate ’pravṛṇe pāpa-lokyam. santaḥ ’satāṁ nānuvartanti caitad, yathā caiṣām anukūlāḥ tathā san.
قال يَياطي: «يقولون إن الإثم ينشأ من الأفعال المخالِفة للحقّ؛ وهو يفضي إلى عوالم الإثم، ويُرى خاصةً في غير المنضبطين. لا يتّبع الأخيار سوءَ سلوك الأشرار؛ بل لكونهم أهلَ فضيلة يعملون بما يليق ويوافق الدharma (الدارما)».
जटद्टक उवाच
Educational Q&A
Wrongdoing is defined as acting contrary to what is proper (dharma), and it leads to a sinful destination; therefore, the virtuous do not imitate the behavior of the wicked but maintain conduct aligned with righteousness and self-restraint.
In this passage Yayāti speaks in a didactic tone, contrasting the undisciplined who fall into sinful conduct with the virtuous who refuse to follow immoral examples, emphasizing ethical imitation and the consequences of adharma.