Shloka 8
वंशानुकीर्तनम् — Genealogical Recitation from Dakṣa to Yayāti and the Establishment of the Paurava Line
विहगैनदितं पुष्पैरलंकृतमतीव च । सर्वर्तुकुसुमैर्वक्षै: सुखच्छायै: समावृतम्,सब ओर अनेकानेक पक्षी चहक रहे थे। भाँति-भाँतिके पुष्प उस वनकी अत्यन्त शोभा बढ़ा रहे थे। सभी ऋतुओंमें फ़ूल देनेवाले सुखद छायायुक्त वृक्ष वहाँ चारों ओर फैले हुए थे
vihagair naditaṃ puṣpair alaṅkṛtam atīva ca | sarvartukusumair vṛkṣaiḥ sukhacchāyaiḥ samāvṛtam ||
كان المكان يرنّ بنداء الطيور، ومزدانًا غاية الزينة بالأزهار. ومن كل جانب كانت الأشجار التي تُزهر في جميع الفصول تبسط ظلًّا لطيفًا باردًا وتغمر الموضع.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal environment—harmonious, life-sustaining, and beautiful—suggesting that peace, order, and auspiciousness in surroundings support righteous living and calm reflection.
Vaiśampāyana describes a locale (likely a forest or grove) as filled with birdsong and richly decorated with blossoms, surrounded by ever-flowering, shade-giving trees, setting a serene scene for the events that follow.