Shloka 9
Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
स तूर्थ्वरेतास्तपसि प्रसक्तः स्वाध्यायवान् वीतभय: कृतात्मा | चचार सर्वा पृथिवीं महात्मा न चापि दारान् मनसाध्यकाड्क्षत,वे ऊध्वरेता ब्रह्मचारी थे। तपस्यामें संलग्न रहते थे। नित्य नियमपूर्वक वेदोंका स्वाध्याय करते थे। उन्हें कहींसे कोई भय नहीं था। वे मन और इन्द्रियोंको सदा काबूमें रखते थे। महात्मा जरत्कारु सारी पृथ्वीपर घूम आये; किंतु उन्होंने मनसे कभी स्त्रीकी अभिलाषा नहीं की
sa tūrdhvaretās tapasi prasaktaḥ svādhyāyavān vītabhayaḥ kṛtātmā | cacāra sarvāṃ pṛthivīṃ mahātmā na cāpi dārān manasādhya kāṅkṣat ||
قال شاونَكا: كان براهمتشاريًّا حافظًا للعفّة مدى الحياة، منصرفًا إلى التنسّك؛ مواظبًا على تلاوة الفيدا ودراستها، لا يعرف خوفًا، ضابطًا لنفسه، مالكًا لزمام قلبه وحواسّه. وقد طاف جاراتكارُو العظيمُ الروح أرجاء الأرض كلّها، ومع ذلك لم يخطر بباله قطّ أن يرغب في زوجة.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse upholds brahmacarya and tapas as disciplines that cultivate fearlessness and mastery over mind and senses; true restraint is shown not only in action but even in the absence of mental craving.
Śaunaka describes the sage Jaratkāru’s ascetic life: he practices austerities, studies the Veda, roams widely, and maintains strict celibacy without desiring marriage even mentally.