Shloka 52
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
इति समरवरं सुरा: स्थितास्ते परिघसहस्रशतै: समाकुलम् । विगलितमिव चाम्बरान्तरं तपनमरीचिविकाशितं बभासे,इस प्रकार वे तेजस्वी देवता उस श्रेष्ठ समरके लिये तैयार खड़े थे। वह रणांगण लाखों परिघ आदि आयुधोंसे व्याप्त होकर सूर्यकी किरणोंद्वारा प्रकाशित एवं टूटकर गिरे हुए दूसरे आकाशके समान सुशोभित हो रहा था
iti samaravaraṃ surāḥ sthitās te parighasahasraśataiḥ samākulam | vigalitam iva cāmbarāntaraṃ tapanamarīcivikāśitaṃ babhāse ||
قال كاشيابا: «وهكذا وقفَتْ تلك الآلهة المتألّقة مستعدةً لتلك المعركة الرفيعة. وكان ميدان القتال مكتظًّا بمئات الألوف من الهراوات الحديدية وسائر الأسلحة، يلمع كأنه سماءٌ أخرى—مشقوقةٌ متناثرة—غير أنّ أشعة الشمس المنتشرة كانت تُضيئه.»
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of war: even a ‘righteous’ or divinely sanctioned battle is visually and morally overwhelming—brilliant with power yet marked by destruction—implying the need for discernment, discipline, and ethical restraint amid violence.
Kaśyapa describes the gods standing prepared for an excellent battle, while the battlefield is packed with countless weapons (especially iron clubs) and gleams under the sun’s rays, compared to a second sky that seems torn and scattered.