Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
अनुपमबलवीर्यतेजसो धृतमनस: परिरक्षणेडमृतस्य । असुरपुरविदारणा: सुरा ज्वलनसमिद्धवपु:प्रकाशिन:
anupama-bala-vīrya-tejasaḥ dhṛta-manasaḥ parirakṣaṇe ’mṛtasya | asura-pura-vidāraṇāḥ surā jvalana-samiddha-vapuḥ-prakāśinaḥ ||
قال كاشيابا: «لقد أوتيت الآلهة قوةً وبأسًا وضياءً لا نظير له. كانوا قادرين على تحطيم مدائن الأسورا، وتتلألأ أجسادهم كالنار الموقدة. ولحراسة الأَمْرِتَا—رحيق الخلود—عقدوا في قلوبهم عزمًا لا يتزعزع.»
कश्यप उवाच
Power (bala, vīrya, tejas) is ethically framed as a duty of protection: the Devas steady their minds (dhṛta-manasaḥ) and commit themselves to safeguarding amṛta, emphasizing disciplined resolve in service of a shared good.
Kaśyapa describes the Devas as blazing and formidable, capable of destroying Asura strongholds, and states that they have taken a firm inner vow to protect the amṛta (nectar of immortality).