Shloka 3
आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
परस्परमिवात्यर्थ गर्जन्त: सततं दिवि । संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतै:,वे परस्पर अत्यन्त गर्जना करते हुए आकाशसे निरन्तर पानी बरसाते रहे। जोर-जोरसे गर्जने और लगातार असीम जलकी वर्षा करनेवाले अत्यन्त अद्भुत जलधरोंने सारे आकाशको घेर-सा लिया था। असंख्य धारारूप लहरोंसे युक्त वह व्योमसमुद्र मानो नृत्य-सा कर रहा था
parasparam ivātyartha garjantaḥ satataṃ divi | saṃvartitam ivākāśaṃ jaladaiḥ sumahādbhutaiḥ ||
وكانت السحبُ، كأنها تتبارى بعضها مع بعض، تزأر زئيرًا شديدًا لا ينقطع في السماء. وتلك الحواملُ للمطر، العظيمةُ العجيبة، بدت كأنها تُطوِّق الفضاء كلَّه وتُدوِّخه، وهي تُفرغ الماء بلا فتور—حتى غدت السماواتُ كبحرٍ متحرك، يضطرب بأمواجٍ لا تُحصى من السيول المنسابة. وفي سياق الحكاية تُعلي هذه الصورةُ مقامَ العجب (adbhuta)، وتُشير إلى لحظةٍ من جبروت الطبيعة يَصغُر أمامها فعلُ الإنسان، مُذَكِّرةً بأن الدارما والقدر إنما يتكشفان على مقياسٍ كونيّ.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse primarily teaches through imagery: human affairs occur within a vast, overpowering cosmos. The relentless thunder and rain evoke awe and humility, suggesting that dharma and destiny are framed by forces far greater than individual will.
Pitāmaha describes an extraordinary storm: clouds roar as if competing with each other, continuously filling and churning the sky and pouring heavy rain, making the heavens resemble a surging ocean.