Shloka 31
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
तत् कर्म कुरु मे याज वितसम्यर्बुदं गवाम् । तथेत्युक्त्वा तु तं याजो याज्यार्थमुपकल्पयत्,“याजजी! मेरे इस मनोरथको पूर्ण करनेवाला यज्ञ कराइये। उसके लिये मैं आपको एक अर्बुद गौएँ दक्षिणामें दूँगा।' तब याजने “तथास्तु” कहकर यजमानकी अभीष्ट-सिद्धिके लिये आवश्यक यज्ञ और उसके साधनोंका स्मरण किया
tat karma kuru me yāja vitatasya arbudam gavām | tathety uktvā tu taṃ yājo yājyārtham upakalpayat ||
قال البراهمي: «يا أيها الكاهن، أقمْ لي تلك الشعيرة؛ وسأهبُ لك أَربُدًا (عشرةَ ملايين) من الأبقار أجرًا للقرابين.» فأجاب المُقيمُ للشعائر: «ليكن كذلك»، ثم شرع يُعِدّ ما يلزم للتضحية، مستحضرًا وسائل الطقس واستعداداته على وجهها، لكي يتحقق مرادُ صاحب القربان.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that ritual action (karma) is not casual: it requires proper preparation and competence, and it is embedded in an ethical economy of intention and giving (dakṣiṇā). The patron seeks fulfillment of a vow or desire, while the priest accepts responsibility to perform correctly, supported by an appropriate gift.
A brāhmaṇa asks a priest to conduct a specific sacrifice and promises an enormous sacrificial fee—an arbuda of cows. The priest agrees (“tathāstu”) and begins arranging the necessary ritual components and procedures to accomplish the patron’s intended goal.