Shloka 3
Ādi Parva, Adhyāya 146 — Brāhmaṇī’s counsel on grief, duty, and protection of children
ते समासाद्य कौन्तेयान् वारणावतका जना: । कृत्वा जयाशिष: सर्वे परिवार्यावतस्थिरे,कुन्तीकुमारोंके निकट पहुँचकर वारणावतके सब लोग उनकी जय-जयकार करते और आशीर्वाद देते हुए उन्हें चारों ओरसे घेरकर खड़े हो गये
te samāsādya kaunteyān vāraṇāvatakā janāḥ | kṛtvā jayāśiṣaḥ sarve parivāryāvatasthire ||
فلما دنوا من أبناء كونتي، هتف أهل ڤاراناڤاتا جميعاً بهتافات الظفر، وأسبغوا عليهم الدعوات الميمونة. ثم أحاطوا بهم من كل جانب ووقفوا قريبين—مظهراً ظاهرياً للترحيب والولاء يؤطّر استقبال الباندڤا علانيةً في المدينة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a social-ethical norm: honoring worthy guests and leaders with auspicious speech and public respect. Such outward acts—victory-cries and blessings—are part of communal dharma, though the broader narrative invites readers to remain attentive to whether public displays align with genuine intent.
The townspeople of Vāraṇāvata approach the sons of Kuntī, acclaim them with victory-blessings, and stand around them, forming a welcoming crowd as the Pāṇḍavas arrive and are publicly received.