Shloka 2
Ādi Parva, Adhyāya 146 — Brāhmaṇī’s counsel on grief, duty, and protection of children
श्रुत्वा55गतान् पाण्डुपुत्रान् नानायानै: सहस्रश: । अभिज ममुर्नरश्रेष्ठान् क्षुत्वैव परया मुदा,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! नरश्रेष्ठ पाण्डवोंके शुभागमनका समाचार सुनकर वारणावत नगरसे वहाँके समस्त प्रजाजन अत्यन्त प्रसन्न हो आलस्य छोड़कर शास्त्रविधिके अनुसार सब तरहकी मांगलिक वस्तुओंकी भेंट लेकर हजारोंकी संख्यामें नाना प्रकारकी सवारियोंके द्वारा उनकी अगवानीके लिये आये
śrutvā gatān pāṇḍuputrān nānāyānaiḥ sahasraśaḥ | abhijagmur naraśreṣṭhān śrutvaiva parayā mudā ||
قال فايشَمبايانا: «يا جاناميجايا، لما سمع أهل ڤاراناڤاتا خبر وصول أبناء باندو—وهم خيار الرجال—وصولاً سالماً، امتلأوا فرحاً عظيماً وخرجوا بالآلاف. ركبوا شتّى المراكب وحملوا القرابين الميمونة وفق الطقوس المألوفة، ومضوا لاستقبالهم.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic social conduct: communities express goodwill through orderly, auspicious welcome rites, showing respect for worthy guests and reinforcing ethical bonds between leaders and the public.
News spreads that the Pāṇḍavas have arrived; the citizens of Vāraṇāvata, delighted, come out in large numbers on different conveyances, carrying auspicious gifts to receive and honor them.