Shloka 3
आस्तीककथाप्रारम्भः — Beginning of the Āstīka Narrative
Kadrū–Vinatā, Aruṇa and Garuḍa Origins
त॑ वासुकि: प्रत्यगृह्नादुद्यम्य भगिनीं तदा । नसतां प्रतिजग्राह न सनाम्नीति चिन्तयन्,इसी समय नागराज वासुकि अपनी बहिनको लेकर मुनिकी सेवामें उपस्थित हो गये और बोले, “यह भिक्षा ग्रहण कीजिये।” किंतु उन्होंने यह सोचकर कि शायद यह मेरे-जैसे नामवाली न हो, उसे तत्काल ग्रहण नहीं किया
taṁ vāsukiḥ pratyagṛhṇād udyamya bhaginīṁ tadā | na satāṁ pratijagrāha na sa nāmnīti cintayan ||
قال شاونَكا: عندئذٍ رفع فاسُكي، سيد الناجَات، أخته وقدّمها بين يدي الناسك قربانَ خدمة، وحثّه على قبولها. غير أن الناسك لم يتلقَّ العطية على الفور، إذ تروّى متفكّرًا لعلها ليست حقًّا صاحبة الاسم الموعود. وتُبرز هذه اللحظة توتّرًا أخلاقيًا بين قبول ما يُعرض وبين التثبّت من أن الفعل يوافق الصدق ومقتضى النذر.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse underscores ethical discernment: even when a gift or service is offered, one should accept it only in alignment with truth and the precise conditions of one’s vow or duty, rather than acting hastily.
Vāsuki presents his sister to a sage as a form of service/offerings, asking him to accept her; the sage hesitates, suspecting she may not be the correctly named person intended, and therefore does not accept immediately.