Shloka 47
Droṇa’s Ācārya-Dakṣiṇā: Capture of Drupada and Division of Pāñcāla (द्रोण-आचार्यदक्षिणा)
स्वयं प्रक्षिपते भक्ष्यं बहु भीमस्य पापकृत् प्रतीच्छितं सम भीमेन त॑ं वै दोषमजानता,उस पापात्माका हृदय छूरेके समान तीखा था; परंतु बातें वह ऐसी करता था, मानो उनसे अमृत झर रहा हो। वह सगे भाई और हितैषी सुहृदकी भाँति स्वयं भीमसेनके लिये भाँति-भाँतिके भक्ष्य पदार्थ परोसने लगा। भीमसेन भोजनके दोषसे अपरिचित थे; अतः दुर्योधनने जितना परोसा, वह सब-का-सब खा गये। यह देख नीच दुर्योधन मन-ही-मन हँसता हुआ-सा अपने-आपको कृतार्थ मानने लगा
vaiśampāyana uvāca | svayaṃ prakṣipate bhakṣyaṃ bahu bhīmasya pāpakṛt pratīcchitaṃ sama bhīmena taṃ vai doṣam ajānatā |
قال فايشَمبايانا: كان الآثم نفسه يواصل تقديم طعام كثير لبهيمـا. وبهيما، غير عالمٍ بالعيب—بالأذى المستتر—في ذلك الطعام، قبله كما قُدِّم إليه وأكله كلَّه. وهكذا تصرّف دوريوذانا، وقلبه حادّ كخنجر وإن بدا كلامه عذبًا، في الظاهر كأخٍ صادق ووليٍّ ناصح؛ أمّا في الباطن فكان يتهلّل، يظنّ أن خداعه قد نجح.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sweet speech and outward displays of affection can conceal grave adharma; ethical discernment requires judging actions and intentions, not merely pleasant words.
Duryodhana deceitfully serves Bhīma abundant food containing a hidden दोष (harm/poison). Bhīma, unaware, eats it all, while Duryodhana inwardly exults, believing his plot is working.