Shloka 39
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
वासांसि च महाहणि स्त्रीणामाभरणानि च । प्रदाय सर्व विप्रेभ्य: पाण्डु: पुनरभाषत,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! कुरुकुलको आनन्दित करनेवाले राजा पाण्डुने अपनी दोनों पत्नियोंसे यों कहकर अपने सिरपेंच, निष्क (वक्ष:स्थलके आभूषण), बाजूबंद, कुण्डल और बहुमूल्य वस्त्र तथा माद्री और कुन्तीके भी शरीरके गहने उतारकर सब ब्राह्मणोंको दे दिये। फिर सेवकोंसे इस प्रकार कहा--
Vaiśampāyana uvāca |
vāsāṃsi ca mahāhaṇi strīṇām ābharaṇāni ca |
pradāya sarvaṃ viprebhyaḥ pāṇḍuḥ punar abhāṣata ||
قال فايشَمبايانا: بعدما وهب الملك باندو للبراهمة الثياب والحُليّ النفيسة—ومعها حُليّ النساء—كلَّها دون استثناء، عاد فتكلّم. ويُبرز هذا الفعل مسؤولية الملك: ففي لحظة عزمٍ جليل تخلّى عن ترفه وترف بيته هبةً على سنن الدارما، مقدِّمًا سلامة مقصده وطهارة مسعاه على التعلّق بالمال.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a dharmic act: a ruler should be willing to relinquish personal and household wealth for righteous purposes, prioritizing duty and spiritual merit over attachment to luxury.
Vaiśampāyana narrates that King Pāṇḍu distributes valuable garments and ornaments—including the women’s jewelry—to Brahmins, and then proceeds to speak further, indicating the continuation of instructions or arrangements following this act of giving.