पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
पाण्डुरुवाच सतामपि कुले जाता: कर्मणा बत दुर्गतिम् । प्राप्तुवन्त्यकृतात्मान: कामजालविमोहिता:,पाण्डु बोले--खेदकी बात है कि श्रेष्ठ पुरुषोंके उत्तम कुलमें उत्पन्न मनुष्य भी अपने अन्तःकरणपर वश न होनेके कारण कामके फंदेमें फँसकर विवेक खो बैठते हैं और अनुचित कर्म करके उसके द्वारा भारी दुर्गतिमें पड़ जाते हैं
pāṇḍur uvāca satām api kule jātāḥ karmaṇā bata durgatim | prāptuvanty akṛtātmānaḥ kāmajālavimohitāḥ ||
قال پاندو (Pāṇḍu): «وا أسفاه! إنّ من وُلدوا في بيوتٍ كريمة من سلالة الصالحين قد يهوون، بأعمالهم هم، إلى هلاكٍ أليم. فإذا لم يملك المرء زمام نفسه في باطنه، ووقع في شِباك الشهوة مُغترًّا مُضلَّلًا، أتى ما لا يليق، وبذلك يبلغ سقوطًا مُروِّعًا.»
वैशम्पायन उवाच
Noble birth does not guarantee virtue; without self-mastery, desire can cloud discernment, leading to wrongful action and consequent downfall (durgati) through one’s own karma.
Pāṇḍu reflects with regret on how even people from respected, virtuous families can be overcome by desire and lose judgment, setting the ethical frame for the events and choices being discussed in this section.