Shloka 8
पाण्डोः प्रेतकार्य-सम्पादनम्
Pāṇḍu’s Funeral Rites and Public Mourning
संसक्तश्न तया मृग्या मानुषीमीरयन् गिरम् । क्षणेन पतितो भूमौ विललापाकुलेन्द्रिय:,वे उस मृगीसे सटे हुए ही मनुष्योंकी-सी बोली बोलते हुए क्षणभरमें पृथ्वीपर गिर पड़े। उनकी इन्द्रियाँ व्याकुल हो गयीं और वे विलाप करने लगे
saṁsaktaś ca tayā mṛgyā mānuṣīm īrayan giram | kṣaṇena patito bhūmau vilalāpākulendriyaḥ ||
وهو ما يزال ملتصقًا بتلك الأيلة، نطق بكلامٍ بصوتٍ يشبه صوت البشر، ثم سقط في لحظةٍ إلى الأرض. اضطربت حواسّه وشرع ينوح ويندب.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical warning: intense attachment (saṁsakti) can quickly disturb the senses and undermine steadiness, leading to suffering and lamentation.
A man, closely attached to a doe, speaks in a human-like manner and suddenly collapses to the ground; overwhelmed and sensorially agitated, he begins to wail.