Shloka 3
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
तमाश्रममनुप्राप्तं नैमिषारण्यवासिनाम् । चित्रा: श्रोतुं कथास्तत्र परिवब्रुस्तपस्विन:,उस समय नैमिषारण्यवासियोंके आश्रममें पधारे हुए उन उग्रश्रवाजीको, उनसे चित्र- विचित्र कथाएँ सुननेके लिये, सब तपस्वियोंने वहीं घेर लिया
tam āśramam anuprāptaṃ naimiṣāraṇyavāsinām | citrāḥ śrotuṃ kathās tatra parivavrus tapaspinaḥ ||
فلما وصل أُغراشْرَفَس إلى صومعة الحكماء المقيمين في نَيمِشَارَنْيَة، احتشد الزهّاد حوله هناك، يتشوّقون إلى سماع حكاياتٍ عجيبةٍ متنوّعة. ويُبرز المشهد مقامًا دارميًّا: فالساعون المنضبطون يقبلون على السرد المقدّس سبيلًا للتعلّم والتأمّل الأخلاقي.
Educational Q&A
The verse highlights śravaṇa—reverent listening to sacred history—as a dharmic practice: disciplined seekers gather to receive instruction and ethical insight through narrative.
Ugraśravas (the Sauti) reaches the hermitage in Naimiṣāraṇya, and the assembled ascetics surround him, requesting to hear many wondrous stories—setting up the Mahābhārata’s frame dialogue.