Adhyaya 89: शौचाचारलक्षणम् — सदाचार, भैक्ष्यचर्या, प्रायश्चित्त, द्रव्यशुद्धि, आशौच-निर्णय
नवम्यां दारिकायार्थी दशम्यां पण्डितो भवेत् एकादश्यां तथा नारीं जनयेत्सैव पूर्ववत्
navamyāṃ dārikāyārthī daśamyāṃ paṇḍito bhavet ekādaśyāṃ tathā nārīṃ janayetsaiva pūrvavat
من تاقت نفسه إلى بنت فليلتزم في اليوم القمري التاسع؛ وفي اليوم العاشر يصير المرءُ عالِمًا. وكذلك في اليوم الحادي عشر تلد المرأةُ بنتًا، كما قيل من قبل. وبمثل هذه المراسم القائمة على التيثي ينال ربّ البيت التقيّ الذريةَ المرغوبة والصفاتِ المباركة بفضل «باتي» شيفا، الذي يرخّي پاشا الشؤم ويهب ثمرةً موافقةً للدارما.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It links household aims (progeny and learning) to disciplined tithi-based observances, implying that such vratas become fruitful when oriented to Śiva as Pati and supported by dharma—an applied, result-bearing dimension of Śaiva worship.
Though implicit, Śiva-tattva is shown as the sovereign bestower of anugraha (grace) who regulates karmic fruition—loosening pasha (bondage of adverse fate) and granting dharmic outcomes for the pashu (individual soul) in worldly life.
A tithi-specific vrata (observance) is highlighted—undertaken on Navamī, Daśamī, and Ekādaśī for specific fruits—functioning as a Śaiva puṇya-practice rather than an explicit Pāśupata yoga technique.