वेदेष्वप्यनुश्रूयते समाप्तदक्षिणानां यज्ञानामवभृथेषु सा ते गतिर्या शूराणामिति ॥ कZ_१०.३.२८ ॥
vedeṣv apy anuśrūyate samāptadakṣiṇānāṃ yajñānām avabhṛtheṣu sā te gatir yā śūrāṇām iti
ويُسمَعُ ذلك أيضًا في الفيدا: «في طقوس الختام (avabhṛtha) للقرابين التي دُفِعت فيها العطايا الكهنوتية (dakṣiṇā) كاملةً—تلك هي المنزلة/المصير الذي يبلغه الأبطال».
It supplies a culturally authoritative justification for sacrifice in battle, converting military risk into religiously meaningful merit and thereby stabilizing morale and compliance.