Adhyaya 7

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे ऽयोध्याकाण्डवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः अथ सप्तमो ऽध्यायः रामायणवर्णनं नारद उवाच रामो वशिष्ठं मातॄञ्च नत्वातिञ्च प्रणम्य सः अनसूयाञ्च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम्

Thus, in the Agni Purana—within the Ramayana section—the sixth chapter is called “Description of the Ayodhya-kāṇḍa.” Now begins the seventh chapter, “Description of the Ramayana.” Nārada said: Rāma, having bowed to Vasiṣṭha and to the mothers, and having respectfully saluted Atri, also paid homage to Anasūyā, to Atri’s wife, and to Śarabhaṅga and Sutīkṣṇa.

Verse 2

यतो बली इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः गतो बली इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नाहं राज्यं प्रयास्यामि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः राज्यं नाहं प्रयास्यामि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यन्तत्प्रसादतः धनुःखड्गञ्च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः

After bowing to Agastya’s brother, and by the favor of Agastya, he obtained a bow and a sword, and then entered the Daṇḍaka forest. (The preceding phrases record manuscript variant readings: “yato balī / gato balī” and “nāhaṃ rājyaṃ prayāsyāmi / rājyaṃ nāhaṃ prayāsyāmi.”)

Verse 3

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे तत्र सूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी

While he was staying at Pañcavaṭī in Janasthāna on the bank of the Godāvarī, the terrifying Śūrpaṇakhā came there, intending to devour them.

Verse 4

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः

Seeing handsome Rāma, that love-struck woman spoke these words: “Who are you? From where have you come? I beg you—be my husband.”

Verse 5

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता तस्या नासाञ्च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽच्छिनत्

Saying, “I will devour these two as well,” and rising up to attack, she advanced; then Lakṣmaṇa, at Rāma’s command, cut off her nose and ears.

Verse 6

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् मरिष्यामि विनासाहं खर जीवामि वै तदा

وهي تنزف دماً مضت إلى أخيها خَرا وقالت: «من دوني، يا خَرا، ستعيش حقّاً؛ أمّا أنا فسأموت».

Verse 7

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि

زوجة راما هي سيتا تلك، وأخوه الأصغر هو لكشمانا. إن جعلتني أشرب دمَهما وهو لا يزال حارّاً—

Verse 8

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह

فقال خَرا لها: «ليكن كذلك»، ثم خرج للقتال مصطحباً دُوشَنَة وتْرِشِيرَس، ومعهما أربعةَ عشرَ ألفاً من الرّاكشَسَة.

Verse 9

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं

فقاتل راما، وبسهامه طعن الرّاكشَسَة، ودفع جيشهم—من الفيلة والخيول والعربات والمشاة—إلى دار يَمَا، مملكة الموت.

Verse 10

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तञ्चैव दूषणम् ययौ सूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि

ولمّا رأت خَرا الشديد—ومعه تْرِشِيرْصَة—ودُوشَنَة منخرطين في القتال، مضت شُورْپَنَخَا إلى لَنْكا وسقطت على الأرض أمام رافَنَة.

Verse 11

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च

قالت له وهي مغتاظة: «لستَ ملكًا ولا حاميًا. يا قاتلَ خَرَ ومن معه، اذهبْ واخطفْ سيتا زوجةَ راما».

Verse 12

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज

«لا أحيا إلا بشرب دمِ راما ولاكشمانا، ولا بغير ذلك.» فلما سمع قال: «ليكن»، ثم خاطب ماريتشا: «اذهب».

Verse 13

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः हृद्रुधिरमिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः रक्षसां सहसा प्रायाद्योद्धुमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव

تحوّل إلى غزالٍ ذهبيٍّ منقّط ليجتذب راما ولاكشمانا بعيدًا، وعزم: «سأمضي مسرعًا إلى الرّاكشاسا للقتال. وأمام سيتا نفسها سأختطفها؛ وإلا فالموتُ لك».

Verse 14

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि

قال ماريتشا لراوَنة: «راما، حاملُ القوس، هو الموتُ بعينه. قد يموت المرء حتى بيد راوَنة؛ ولكنه قد يموت يقينًا أيضًا بيد راغهافا».

Verse 15

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः

«إن كان لا بدّ من الموت، فالأفضل أن يكون على يدِ راما لا على يدِ راوَنة.» هكذا فكّر، فتحوّل إلى غزالٍ وأخذ يروح ويجيء مرارًا أمام سيتا.

Verse 16

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च

وبإلحاح سيتا، صرع راما ذلك بسهم؛ وبينما كان الغزال يحتضر صاح: «وا أسفاه يا سيتا! وا أسفاه يا لكشمانا!»

Verse 17

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः रावणोप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं

ثم إن ساوميتري (لكشمانا)، بعد أن خاطبته سيتا، عاد إلى راما على كرهٍ وممانعة. وأما رافانا فاختطف سيتا بعد أن قتل النسر جاتايوس.

Verse 18

जटायुषा स भिन्नाङ्गो अङ्केनादाय जानकीम् गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत्

ومع أن جاتايوس مزّق أعضاءه، أخذ (رافانا) جانكي على حجره، ومضى إلى لنكا، وأبقاها في الموضع المسمّى «أشوكا» (بستان الأشوكا)، ثم خاطبها.

Verse 19

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत्

«كوني زوجتي الأولى؛ ولتُحرس هذه الراكشاسية.» وبعد أن قتل راما ماريتشا، ولما رأى الحال، قال للَكشمانا.

Verse 20

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम्

«يا ساوميتري (لكشمانا)، إن ذاك كان غزالًا من المايا، أي وهمًا. وكما جئتَ إلى هنا، فكذلك لا ريب أن سيتا قد اختُطفت. لم يرها، ثم انصرف عنها.»

Verse 21

शुशोच विललापार्तो मान्त्यक्त्वा क्व गतासि वै लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम्

وقد اعتصره الحزن فبكى وناح قائلاً: «تركتِني وراءكِ، فأين ذهبتِ حقًّا؟» ثم إنّ راما—وقد سلاه لاكشمانا—شرع في البحث عن جانكي (سيتا).

Verse 22

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धञ्चावधीत्ततः शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज

فلما رآه، أخبره جَطَايو بأنّ رافَنا قد اختطفها؛ ثم لما مات، قام راما بإحراق جثمانه وفق الشعائر. وبعد ذلك قتل راما كَبَنْدها؛ وكَبَنْدها وقد تحرّر من لعنته قال لراما: «فاذهب إذن إلى سُغْرِيفا».