Adhyaya 4

Verse 1

रसा तां जगाम ह मोहिनीं प्राप्य मतिमान् स्त्रियः केशामधारयदिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्र तत्र महातीर्थं क्षेत्राणामुत्तमोत्तममिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ चतुर्थो ऽध्यायः वराहाद्यवतारवर्णनं अग्निर् उवाच अवतारं वराहस्य वक्ष्ये ऽहं पापनाशनम् हिरण्याक्षो ऽसुरेशो ऽभूत् देवान् जित्वा दिवि स्थितः

“(تُذكر في بعض المخطوطات المُعلَّمة قراءاتٌ مختلفة:) «رَسَا ذهبت إلى هناك»؛ و«بعد أن نال موهِني، أمسك العاقلُ النساءَ من شعورهنّ»؛ و«هنا وهناك معابرُ مقدّسة عظيمة—وكلُّ موضعٍ طاهر هو الأسمى بين الحقول المقدّسة». والآن يبدأ الفصل الرابع: وصف تجسّد فَرَاهَا وسائر التجسّدات. قال أَغْنِي: «سأصف تجسّد فَرَاهَا، مُزيلَ الخطيئة. صار هيرانيَاكشا سيّدَ الأسورا؛ وبعد أن قهر الآلهة ثبت في السماء».

Verse 2

देवैर् गत्वा स्तुतो विष्णुर् यज्ञरूपो वराहकः अभूत्, तं दानवं हत्वा दैत्यैः साकञ्च कण्टकम्

ولما قصده الآلهةُ وأثنوا عليه، صار فيشنو فَرَاهَا (الخنزير البري)، وكانت هيئته عينَ اليَجْنَا (القربان). فقتل ذلك الدانَفَ، وأباد كذلك «الشوكة»—أي الخطر المُعَوِّق—مع الدَّيْتْيَة.

Verse 3

धर्मदेवादिरक्षाकृत् ततः सो ऽन्तर्दधे हरिः हिरण्याक्षस्य वै भ्राता हिरण्यकशिपुस् तथा

وبعد أن أَمَّنَ حمايةَ الدَّرْمَا والآلهة، اختفى هري. وحقًّا إن هيرانيَكشيبو هو أخو هيرانيَاكشا.

Verse 4

जितदेवयज्ञभागः सर्वदेवाधिकारकृत् नारसिंहवपुः कृत्वा तं जघान सुरैः सह

بعد أن استولى على أنصبة الآلهة من القرابين واغتصب السلطان الذي يخصّ جميع الأرباب، اتخذ (فيشنو) هيئة نَرَسِمْهَا، فقتله مع الآلهة.

Verse 5

स्वपदस्थान् सुरांश् चक्रे नारसिंहः सुरैः स्तुतः देवासुरे पुरा युद्धे बलिप्रभृतिभिः सुराः

وقد أثنى عليه الآلهة، فقام نَرَسِمْهَا بإرجاع الدِّيفات إلى مقاماتهم. وفيما مضى، في حرب الدِّيفات مع الأسورات، كان الآلهة قد غُلِبوا على أيدي بالي ومن معه.

Verse 6

जिताः स्वर्गात्परिभ्रष्टा हरिं वै शरणं गताः सुराणामभयं दत्वा अदित्या कश्यपेन च

وقد هُزموا وأُسقطوا من السماء، فمضوا حقًّا إلى هاري ملتمسين الملجأ؛ ومنحت أديتي مع كاشيابا للآلهة الأمان من الخوف (اللاخوف).

Verse 7

स्तुतो ऽसौ वामनो भूत्वा ह्य् अदित्यां स क्रतुं ययौ बलेः श्रीयजमानस्य, राजद्वारे ऽगृणात् श्रुतिं

وهكذا، لما أُثني عليه، صار فامانا؛ وحقًّا مع أديتي قصد طقس يَجْنَا الذي يقيمه بالي، راعي القربان الممجَّد، وعند باب القصر الملكي تلا صيغةً ويديةً مقدّسة.

Verse 8

देवान् पठन्तं तं श्रुत्वा वामनं वरदो ऽब्रवीत् निवारितो ऽपि शुक्रेण बलिर् ब्रूहि यद् इच्छसि

فلما سمع فامانا يتلو ابتهالاتٍ للآلهة، قال واهبُ العطايا (بالي): «وإن كان شوكرا قد نهاك، يا بالي، فقل ما تشتهي.»

Verse 9

तत्ते ऽहं सम्प्रदास्यामि, वामनो बलिमब्रवीत् रोभूदिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः सुरान् जित्वेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सार्धन्तु कण्टकमिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः हिरण्यकशिपुस्तदेति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः हरिन्ते इति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः पदत्रयं हि गुर्वर्थं देहि दास्ये तमब्रवीत्

قال بالي: «إني لأمنحنّك ذلك حقًّا». ثم قال فامانا لبالي: «أعطني ثلاث خطوات، فإن وراءها غرضًا جليلًا عظيمًا». فقال: «سأعطي».

Verse 10

तोये तु पतिते हस्ते वामनो ऽभूदवामनः भूर्लोकं स भुवर्लोकं स्वर्लोकञ्च पदत्रयं

فلما صُبَّ الماء في يده توكيدًا للهبة، لم يعد القزم (فامانا) قزمًا؛ وبثلاث خطوات أحاط ببهورلوكا (الأرض) وبهوفرلوكا (المنطقة الوسطى) وسفَرغلوكا (السماء).

Verse 11

चक्रे बलिञ्च सूतलं तच्छक्राय ददौ हरिः शक्रो देवैर् हरिं स्तुत्वा भुवनेशः सुखी त्वभूत्

جعل هري (فيشنو) بالي في سوتلا، ومنح ذلك المُلك لشَكرا (إندرا). ثم إن شَكرا مع الآلهة سبّحوا هري ومدحوه، فغدا سعيدًا بوصفه ربَّ العوالم.

Verse 12

वक्ष्ये परशुरामस्य चावतारं शृणु द्विज उद्धतान् क्षत्रियान् मत्वा भूभारहरणाय सः

سأذكر الآن نزول (أفاتارا) باراشوراما—فاستمع أيها المولود مرتين. إذ رأى الكشاتريا قد استكبروا وتجبروا، تجسّد ليرفع عن الأرض ثقلها.

Verse 13

अवतीर्णो हरिः शान्त्यै देवविप्रादिपालकः जमदग्ने रेणुकायां भार्गवः शस्त्रपारगः

لإرساء السِّلم نزل هري بوصفه بهارغافا (باراشوراما)، حامي الآلهة والبراهمة وغيرهم. وُلد من جامادغني ورينوكا، وكان بالغ الإتقان في علم الأسلحة.

Verse 14

दत्तात्रेयप्रसादेन कार्त्तवीर्यो नृपस्त्वभृत् सहस्रबाहुः सर्वोर्वी- पतिः स मृगयां गतः

ببركة دَتّاتريا نهض الملك كارتّافيرْيا—المعروف بسَهَسْرَباهو (ذو الألف ذراع)—سيدَ الأرض كلها؛ ثم خرج في رحلة صيد.

Verse 15

श्रान्तो निमन्त्रितो ऽरण्ये मुनिना जमदग्निना कामधेनुप्रभावेण भोजितः सबलो नृपः

ولما أعيى الملك—ومعه جنده—دعاه الناسك جامَدَغْني في الغابة، فأطعمه بقدرة كامَدهينو.

Verse 16

अप्रार्थयत् कामधेनुं यदा स न ददौ तदा हृतवानथ रामेण शिरश्छित्वा निपातितः

فلما طلب كامَدهينو ولم يُعطَها، اغتصبها؛ ثم إن راما قطع رأسه وأرداه صريعًا.

Verse 17

युद्धे परशुना राजा धेनुः स्वाश्रममाययौ कार्त्तवीर्यस्य पुत्रैस्तु जमदग्निर्निपातितः

في القتال قُتل الملك بفأس باراشو (باراشوراما)، وعادت البقرة إلى آشرمها. غير أن أبناء كارتّافيرْيا قتلوا جامَدَغْني.

Verse 18

रामे वनं गते वैराद् अथ रामः समागतः पितरं निहतं दृष्ट्वा पितृनाशाभिमर्षितः

ولما كان راما قد مضى إلى الغابة، عاد بدافع العداوة؛ فلما رأى أباه مقتولًا اعتصره الألم لِهلاك والده.

Verse 19

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं निःक्षत्रामकरोद्विभुः कुरुक्षेत्रे पञ्च कुण्डान् कृत्वा सन्तर्प्य वै पितॄन्

إحدى وعشرين مرة جعل الجبّارُ الأرضَ خاليةً من طبقة الكشاتريا. ثم في كوروكشيترا، بعد أن أنشأ خمس حُفَرٍ للنار الطقسية، أرضى حقًّا الآباء الأسلاف (بيتْرِ) بالقرابين.

Verse 20

मे गुर्वर्थमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः भ्रान्त इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अप्रार्थयद्धोमधेनुमिति ख, ग, चिहिनितपुस्तकद्वयपाठः सधेनुश्चाश्रमं ययौ इति ख, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः काश्यपाय महीं दत्वा महेन्द्रे पर्वते स्थितः कूर्मस्य च वराहस्य नृसिंहस्य च वामनं अवतारं च रामस्य श्रुत्वा याति दिवं नरः

«لأجل غرضِ مُعلّمي»—هكذا تقرأ مخطوطةٌ مُعلَّمة؛ «مُلتَبِس/مخطئ»—هكذا تقرأ مخطوطةٌ مُعلَّمة؛ «طلب بقرةَ القربان للهُوما»—هكذا تقرأ مخطوطتان مُعلَّمتان؛ «ومع البقرة مضى إلى الآشرَم»—هكذا تقرأ ثلاث مخطوطات مُعلَّمة. وبعد أن وهب الأرض لكاشيابا وأقام على جبل ماهيندرا، فإن من يسمع بأخبار الأفتارات—الكورما (السلحفاة)، والڤاراهـا (الخنزير البري)، وناراسِمها، وڤامانا، وراما—يمضي إلى السماء.