Adhyaya 167
Nagara KhandaTirtha MahatmyaAdhyaya 167

Adhyaya 167

苏多叙述毗湿瓦密多罗在王族中的出生因缘与早期成长:其母勤修苦行、乐于朝圣,幼子渐成名闻遐迩之人。父王迦提立他为王后,他一面治国,一面不废吠陀学习,并以恭敬婆罗门为常法;然而日久,他渐沉迷于林中狩猎。 正午时分,他因饥渴疲惫来到大圣瓦西什塔的清净福德阿湿罗摩。瓦西什塔依礼以阿尔伽亚与蜜乳供(arghya、madhuparka)迎接,请他安歇用食。国王忧虑随行军众饥饿,瓦西什塔便说可凭如意神牛难陀尼(Nandinī,kāmadhenu)供养一切;难陀尼即刻化现丰盛饮食,遍及士兵与牲畜。 毗湿瓦密多罗惊叹不已,先求取难陀尼,继而以武力夺取,自称王者有权。瓦西什塔据达摩与《斯摩利提》之规拒绝,言牛不可作买卖之物,何况能满愿之神牛。王军强夺并击打难陀尼时,她化现持兵之众(沙婆罗、普林陀、弥勒叉等)摧毁王师。瓦西什塔止息更大杀害,护持国王,并解除其被幻力拘缚之状。毗湿瓦密多罗受辱自省,叹刹帝利之力不敌婆罗门之梵力(brahma-bala),遂决意舍弃王位,立子毗湿瓦萨诃(Viśvasaha)继位,入大苦行以求得婆罗门的灵性威力。

Shlokas

Verse 1

सूत उवाच । गाधेस्तु याऽथ पत्नी च प्राशनाच्चरु कस्य वै । सापि गर्भं दधे तत्र वासरे मन्त्रतः शुभा

苏多说道:伽陀之妻亦然——食用了已加持的供献之食“查鲁”(caru)的一份——就在那一天,凭借真言之力,吉祥诸君,她便怀了胎。

Verse 2

सा च गर्भसमोपेता यदा जाता द्विजोत्तमाः । तीर्थयात्रापरा साध्वी जाता व्रतपरायणा

当她怀孕之时,噢最胜的二次生者,那位贤德的女子专心前往诸圣渡处(tīrtha)朝圣,并坚定奉持誓戒(vrata)。

Verse 3

वेदध्वनिर्भवेद्यत्र तत्र हर्षसमन्विता । पुलकांचितसर्वांगी सा शुश्राव च सर्वदा । त्यक्त्वा राज्योचितान्सर्वानलंकारान्सुखानि च

凡有吠陀清越之声兴起之处,她便欢喜前往;遍体起粟、法喜充满,恒常聆听——并舍弃一切王者应有的饰物与享乐。

Verse 4

अथ सापि द्विजश्रेष्ठा दशमे मासि संस्थिते । सुषुवे सुप्रभं पुत्रं ब्राह्म्या लक्ष्म्या समावृतम्

随后,噢最胜的二次生者,当第十月到来之时,那位高贵的女子诞下一位光辉灿然的儿子,周身具足婆罗门的荣光与吉祥福运。

Verse 5

विश्वामित्रस्तथा ख्यातस्त्रैलोक्ये सचरा चरे । ववृधे स महाभागो नित्यमेवाधिकं नृणाम्

于是,毗湿瓦密多之名传遍三界,乃至一切动与不动之众;这位大福德者在世人之中日益增上,声望愈发卓绝。

Verse 6

शुक्लपक्षं समासाद्य तारापतिरिवांबरे । यदासौ यौवनोपेतः संजातो द्विजसत्तमाः

正如天穹中群星之主——明月——进入光明半月之时,他亦得至青春之盛,噢,最上等的二次生者。

Verse 7

राज्यक्षमस्तदा राज्ये गाधिना स नियोजितः । अनिच्छमानः स्वं राज्यं पितृपैतामहं महत्

虽具足治国之才,当时仍由伽地立他登基;然而他并不贪恋那由父亲与祖先相传的广大王国。

Verse 8

वेदाध्ययनसंपन्नो नित्यं च पठते हि सः । ब्राह्मणोचितमार्गेण गच्छमानो दिवानिशम्

他具足吠陀之学,确实日日诵读;昼夜行持,循着婆罗门应行之正道。

Verse 9

संस्थाप्याथ सुतं राज्ये बभूव वनगोचरः । सकलत्रो महाभागो वानप्रस्थाश्रमे रतः

随后,他立其子于国位,那大福之人便入于林野;与妻同往,专心奉行林栖期(vānaprastha)之住林道场。

Verse 10

विश्वामित्रोऽपि राज्यस्थो द्विजसंपूजने रतः । द्विजैः सर्वैश्चचाराथ स्नानजाप्यपरायणः

毗湿瓦密多亦然,虽居王位,仍乐于敬奉二次生者;并与诸婆罗门同行往来,专注于沐浴仪轨与持诵(japa)。

Verse 11

कस्यचित्त्वथ कालस्य पापर्द्धिं समुपागतः । प्रविवेश वनं रौद्रं नानामृगसमाकुलम्

然而在某一时刻,因罪业增长,他走入一片凶险的森林,其中充满了各类野兽。

Verse 12

जघान स वने तत्र वराहान्संबरान्गजान् । तरक्षांश्च रुरून्खड्गानारण्यान्महिषांस्तथा

在那森林中,他猎杀野猪、娑婆罗鹿与大象,又杀鬣狗、羚羊、犀牛以及野水牛。

Verse 13

सिंहान्व्याघ्रान्महासर्पाञ्छरभांश्च द्विजोत्तमाः । मृगयासक्तचित्तः स भ्रममाणो महावने

噢,最胜的二次生者啊,他心系狩猎,徘徊于广袤大林之中——在狮、虎、巨蛇,乃至可怖的舍罗婆之间。

Verse 14

मध्याह्नसमये प्राप्ते वृषस्थे च दिवाकरे । क्षुत्पिपासापरिश्रांतो विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः

当正午到来,太阳驻于金牛宫之时,毗湿瓦密多因饥渴而疲惫不堪,噢,最胜的二次生者啊。

Verse 15

आससादाश्रमं पुण्यं वसिष्ठस्य महात्मनः । वसिष्ठोऽपि समालोक्य विश्वामित्रं नृपो त्तमम्

他来到大魂者婆悉吒的神圣精舍;婆悉吒亦然,见到毗湿瓦密多——诸王之最胜者——

Verse 16

निजाश्रमे तु संप्राप्तं सानन्दं सम्मुखो ययौ । दत्त्वा तस्मै तदार्घ्यं च मधुपर्कं च भूभुजे

当他来到自己的林苑时,婆悉吒欢喜迎上前去,依礼奉上迎宾的阿尔伽亚供水,并以蜜乳等调和的“摩度帕尔迦”款待国王。

Verse 17

अब्रवीच्च ततो वाक्यं स्वागतं ते महीपते । वद कृत्यं करोम्येव गृहायातस्य यच्च ते

随后他说道:“欢迎你,国王啊。请说当办何事;你既来到我这住处,无论所需为何,我必定为你成办。”

Verse 18

विश्वामित्र उवाच । मृगयायां परिश्रांतः पिपासाव्याकुलेन्द्रियः । पानार्थमिह संप्राप्त आश्रमे ते मुनीश्वर

毗湿瓦密多说道:“我因狩猎而疲惫,诸根为渴所扰。圣者之主啊,我来到你的林苑,只为求得饮水。”

Verse 19

तत्पीतं शीतलं तोयं वितृष्णोऽहं व्यवस्थितः । अनुज्ञां देहि मे ब्रह्मन्येन गच्छामि मंदिरम्

“饮了那清凉之水,我的渴已止,心亦安定。婆罗门啊,请赐我告辞之许可,使我得以回归我的居所。”

Verse 20

वसिष्ठ उवाच । मध्याह्न समयो रौद्रः सूर्योऽतीव सुतापदः । तत्कृत्वा भोजनं राजन्नपराह्णे व्यवस्थिते । गन्तासि निजमावासं भुक्त्वान्नं मम चाश्रमे

婆悉吒说道:“正午时分酷烈,太阳炽热难当。因此,国王啊,请先用食。待午后安定之时,你便可回到自己的住处——在我这林苑中用过饭后再行。”

Verse 21

राजोवाच । चतुरंगेण सैन्येन मृगयामहमागतः

国王说道:“我前来狩猎,随行的是我的四部军队。”

Verse 22

तवाश्रमस्य द्वारस्थं मम सैन्यं व्यवस्थितम् । बुभुक्षितेषु भृत्येषु यः स्वामी कुरुतेऽशनम्

“我的军队驻扎在你隐修院的门前。仆从饥饿之时,哪位主人能独自进食呢?”

Verse 23

स याति नरकं घोरं त्यज्यते च गुणैर्द्रुतम् । तस्मादाज्ञापय क्षिप्रं मां मुने स्वगृहाय भोः

如此行事者将堕入可怖的地狱,德行也会迅速离他而去。因此,圣仙啊,请即刻下令,带我前往你的居所。

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । यदि ते सेवकाः संति द्वारदेशे बुभुक्षिताः । सर्वानिहानय क्षिप्रं तृप्तिं नेष्याम्यहं परम्

婆悉吒说道:“若你的随从在门前饥饿站立,就快把他们都带到这里来;我将使他们获得圆满的饱足。”

Verse 25

अस्ति मे नन्दिनीनाम कामधेनुः सुशोभना । वांछितं यच्छते सर्वं तपसा पार्थिवोत्तम

我有一头光辉庄严的如意神牛,名为难陀尼。凭借苦行之力,她能赐予一切所愿,哦,诸王之最胜者。

Verse 26

तृप्तिं नेष्यति ते सर्वं सैन्यं पार्थिवसत्तम । तस्मादानीयतां क्षिप्रं पश्य मे धेनुजं फलम्

她将使你全军皆得满足,噢,诸王之最胜者。故当速速迎来——且看我圣牛所生之果报。

Verse 27

तच्छ्रुत्वा चानयामास सर्वं सैन्यं महीपतिः । स्नातश्च कृतजप्यश्च सन्तर्प्य पितृदेवताः

王闻此言,便率全军而来。既沐浴净身,圆满诵念,又以供养令祖灵(Pitṛ)与诸天欢喜,遂依言而行。

Verse 28

ब्राह्मणान्वाचयित्वा च सिंहासनसमाश्रितः । एतस्मिन्नंतरे धेनुः समाहूता च नंदिनी

他令婆罗门诵读吠陀祝词,自己登上宝座而坐。其间,母牛难陀尼(Nandinī)被召唤而来。

Verse 29

वसिष्ठेन समाहूता विश्वामित्रपुरःस्थिता । अब्रवीच्च तता वाक्यं वसिष्ठमृषि सत्तमम्

她受婆悉吒(Vasiṣṭha)召唤而来,立于毗湿瓦密多(Viśvāmitra)之前。随后,她对最胜仙人婆悉吒说道如下之言。

Verse 30

आदेशो दीयतां मह्यं किं करोमि प्रशाधि माम्

请赐我命令——我当作何事?愿垂教指引,并施慈恩于我。

Verse 31

वसिष्ठ उवाच । पादप्रक्षालनाद्यं तु कुरुष्व वचनान्मम । विश्वामित्रस्य राजर्षेर्यावद्भोजनसंस्थितिम्

瓦西什塔说道:依我之言,当行从洗足起的诸般礼仪,侍奉王仙毗湿瓦密多,直至其用餐圆满。

Verse 32

खाद्यैः सर्वैस्तथा लेह्यैश्चोष्यैः पेयैः पृथविधैः । कुरुष्व तृप्तिपर्यन्तं ससैन्यस्य महीपतेः । अश्वानां च गजानां च घासादिभिर्यथाक्रमम्

以一切固体食物、可舔之甘馔、可吮之美味及种种饮品,供养国王并其军旅,直至皆得满足;又当依次为马与象备办草料等饲粮。

Verse 33

सूत उवाच । बाढमित्येव साप्युक्त्वा ततस्तत्ससृजे क्षणात् । यत्प्रोक्तं तेन मुनिना भृत्यानां चायुतं तथा

苏多说道:她只道一声“如是”,便在刹那间悉皆化现出那位牟尼所吩咐的一切,并且又现出一万名侍从。

Verse 34

ततस्ते सर्वमादाय भृत्या भोज्यं ददुस्तथा । एकैकस्य पृथक्त्वेन प्रतिपत्तिपुरःसरम्

于是那些侍从取来一切物品,如法奉食:各人各得其分,先以恭敬礼遇与周全安排为前导。

Verse 35

एवं तया क्षणेनैव तृप्तिं नीतो महीपतिः । ससैन्यः सपरीवारो गजोष्ट्राश्वैर्वृषैः सह

如是,唯于刹那之间,国王便得满足;与其军旅、眷属俱皆饱足,象、驼、马与公牛亦复如是。

Verse 36

ततस्तु कौतुकं दृष्ट्वा विश्वामित्रो महीपतिः । सामात्यो विस्म याविष्टो मन्त्रयामास च द्विजाः

随后,国王毗湿瓦密多罗见此惊人奇迹,与群臣同感震叹,便召集婆罗门商议。

Verse 37

अहो चित्रमहो चित्रं ययाऽकस्माद्वरूथिनी । तृप्तिं नीतेयमस्माकं क्षुत्पिपासासमाकुला

“啊,何等奇妙——真是奇妙!因她之力,我军全体先前饥渴交迫,如今顷刻得以满足。”

Verse 38

तस्मात्संनीयतामेषा स्वगृहं धेनुरुत्तमा । किं करिष्यति विप्रोऽयं निर्भृत्यो वनसंस्थितः

“因此,把这头上等母牛带到我们家中吧。那婆罗门独居林中,无人侍从,要她何用?”

Verse 39

ततो वसिष्ठमाहूय वाक्यमेतदुवाच सः । नंदिनी दीयतां मह्यं किं करिष्यसि चानया

于是他召来婆悉吒,对他说道:“把难陀尼赐给我吧。你留她又有何用?”

Verse 40

त्वमेको वनसंस्थस्तु निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः । अथवा तव दास्यामि व्ययार्थे मुनिसत्तम । वरान्ग्रामांश्च हस्त्यश्वानन्यांश्चापि यथेप्सितान्

“你独居林中,远离纷争,不蓄财物。或者,至上牟尼啊,我愿为你开销而赐予上好村邑、象马等物,并其他一切,随你所愿。”

Verse 41

वसिष्ठ उवाच । होमधेनुरियं राजन्नस्माकं कामदोहिनी । अदेया गौर्महाराज सामान्यापि द्विजन्मनाम्

瓦西什塔说道:“大王,此乃我等火供(homa)之圣牛,能满足诸愿。大王啊,牛不可施与他人;即便是寻常之牛,对婆罗门亦不应轻易送出。”

Verse 42

किं पुनर्नंदिनी यैषा सर्वकामप्रदायिनी । अपरं शृणु राजेंद्र स्मृतिवाक्यमनुत्तमम्

“何况此难提尼(Nandinī),能赐一切所愿!再者,诸王之主啊,请聆听《忆传》(Smṛti)中无上的训言。”

Verse 43

गवां हि विक्रयार्थे च यदुक्तं मनुना स्वयम् । गवां विक्रयजं वित्तं यो गृह्णाति द्विजोत्तमः

因为摩奴(Manu)亲自宣说过关于卖牛之事:凡最上等的再生族(婆罗门等)若受取因卖牛所得之财,便招致重罪。

Verse 44

अन्त्यजः स परिज्ञेयो मातृविक्रयकारकः । तस्मान्नाहं प्रदास्यामि नन्दिनीं तां महीपते

此等之人当知为贱民弃族,犹如出卖自己的母亲。因此,国王啊,我决不把那难提尼施与他人。

Verse 45

न साम्ना नैव भेदेन न दानेन कथंचन । न दण्डेन महाराज तस्माद्गच्छ निजालयम्

既不能以和言劝说,也不能以权谋离间,亦不能以任何赠礼——甚至不能以武力相逼,大王啊;因此,请回到你自己的宫室去。

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । यत्किंचिद्विद्यते रत्नं पार्थिवस्य क्षितौ द्विज । तत्सर्वं राजकीयं स्यादिति वित्तविदो विदुः

毗湿瓦密多说道:婆罗门啊,凡在国王疆域之内、遍于大地的一切珍宝——当知皆归国王所有;通晓治国与财赋之人皆如是宣说。

Verse 47

रत्नभूता ततो धेनुर्ममेयं नंदिनी स्थिता । दण्डेनापि ग्रहीष्यामि साम्ना यच्छसि नो यदि

既然此牛本身就是珍宝,这头难陀尼便归我所有。若你不以和言相让,我也将以武力夺取。

Verse 48

एवमुक्त्वा वसिष्ठं स विश्वामित्रो महीपतिः । आदिदेश ततो भृत्यान्नदिनीयं प्रगृह्यताम्

他对婆悉吒说罢,国王毗湿瓦密多便命令侍从:“把这头难陀尼抓住,带走!”

Verse 49

अथ सा भृत्यवर्गेण नीयमाना च नंदिनी । हन्यमाना प्रहारैश्च पाषाणैर्लकुटैरपि

于是难陀尼被一群仆从拖拽而去,又遭连番击打——甚至以石块与棍棒痛殴。

Verse 50

अश्रुपूर्णेक्षणा दीना प्रहारैर्जर्जरीकृता । कृच्छ्रादुपेत्य तं प्राह वसिष्ठं मुनिसत्तमम्

她泪盈双目,凄苦不堪,被击打得遍体破碎;她艰难地走近,向仙中至胜的婆悉吒开口说道。

Verse 51

किं दत्तास्मि मुनिश्रेष्ठ त्वयाहं चास्य भूपतेः । येन मां कालयंत्यस्य पुरुषाः स्वामिनो यथा

噢,最胜的牟尼啊,你把我交给这位国王了吗?因此他的随从才驱赶我,仿佛我属于他们的主人一般吗?

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । न त्वां यच्छाम्यहं धेनो प्राणत्यागेऽपि संस्थिते । तद्रक्षस्व स्वयं धेनो आत्मानं मत्प्रभावतः

瓦西什塔说道:噢,圣牛啊,即便舍弃性命,我也不把你交出。故而,圣牛啊,凭你自身之力护持自己,并以我修行的灵威为助。

Verse 53

एवमुक्ता तदा धेनुर्वसिष्ठेन महात्मना । कोपाविष्टा ततश्चक्रे हुंकारान्दारुणांस्तथा

圣牛听了大心的瓦西什塔之言,怒火骤起,随即发出凶猛而可怖的吼鸣。

Verse 54

तस्या हुंकारशब्दैश्च निष्क्रांताः सायुधा नराः । शबराश्च पुलिंदाश्च म्लेच्छाः संख्याविवर्जिताः

随着她的吼声,持械之人涌现而出——亦有舍婆罗与补林陀——无数的弥勒叉众。

Verse 55

तैश्च भृत्या हताः सर्वे विश्वामित्रस्यभूपतेः । ततः कोपाभिभूतोऽसौ विश्वामित्रो महीपतिः

那些勇士杀尽了毗湿瓦密多罗王的随从。于是这位统御大地的毗湿瓦密多罗,被怒火所吞没。

Verse 56

सज्जं कृत्वा स्वसैन्यं तु चतुरंगं प्रकोपतः । युद्धं चक्रे च तैः सार्धं मरणे कृतनिश्चयः

他怒火炽盛,整备自己的四部军(象、马、车、步),与众同赴战阵,纵使赴死亦已决然。

Verse 57

अथ ते सैनिका स्तस्य ते गजास्ते च वाजिनः । पश्यतो निहताः सर्वे पुरुषैर्धेनुसंभवैः

随后他的兵众——象军与马军——尽皆在他眼前被“牛所生之人”悉数诛灭。

Verse 58

विश्वामित्रं परित्यज्य शेषं सर्वं निपातितम् । तं दृष्ट्वा वेष्टितं म्लेच्छैर्यु ध्यमानं महीपतिम्

他们唯独不伤毗湿瓦密多,其余尽皆击倒。见那国王在蛮族(mleccha)环围之中仍奋战—

Verse 59

कृपां कृत्वा वसिष्ठस्तु नन्दिनीमिदमब्रवीत् । रक्ष नंदिनि भूपालं म्लेच्छैरेतैः समावृतम्

婆悉吒因慈悲而对难陀尼说道:“难陀尼啊,请护佑此王;他正被这些蛮族(mleccha)所围。”

Verse 60

राजा हि यत्नतो रक्ष्यो यत्प्रसादादिदं जगत् । सन्मार्गे वर्तते सर्वं न चामार्गे प्रवर्तते

因为国王当竭力护持;凭其恩泽,此世界得以维系。由他引导,万事皆行于正道,不趋于邪途。

Verse 61

ततस्तु नंदिनीं यावन्निषेधयितुमागताम् । विश्वामित्रोऽसिमुद्यम्य प्रहर्तुमुपचक्रमे

这时,难陀尼前来阻止他,毗湿瓦密多举起宝剑,开始挥斩。

Verse 62

वसिष्ठोऽपि समालोक्य वध्यमानां च तां तदा । बाहुं संस्तंभयामास खड्गं तस्य च भूपतेः

婆悉吒见她当时遭袭,便令国王的手臂——连同其剑——一并僵住不动。

Verse 63

अथ वैलक्ष्यमापन्नो विश्वामित्रो महीपतिः । प्रोवाच व्रीडया युक्तो वसिष्ठं मुनिसत्तमम्

随后,毗湿瓦密多王羞惭难当,怀着惭愧之心,对圣贤之最婆悉吒开口说道。

Verse 64

रक्ष मां त्वं मुनिश्रेष्ठ वध्यमानं सुदारुणैः । म्लेच्छैः कुरुष्व मे बाहुं स्तम्भेन तु विवर्जितम्

“护佑我吧,最胜牟尼!我正被残暴的弥勒叉所杀。请复还我臂力,并解除这麻痹之咎(stambha)。”

Verse 65

ममापराधात्संनष्टं सर्वं सैन्यमनन्तकम् । तस्माद्यास्याम्यहं हर्म्यं न युद्धेन प्रयोजनम्

“因我自身之过,我那无量大军尽皆覆灭。故我将回归宫阙;战争已无所用。”

Verse 66

दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव च । न तिष्ठति चिरं युद्धे यथाहं मदगर्वितः

无有自制之人,纵得富贵、学识与主宰之权,也难久立于战阵——正如我,沉醉于傲慢之中。

Verse 67

सूत उवाच । एवमुक्तो वसिष्ठस्तु विश्वामित्रेण भूभुजा । चकार तं भुजं तस्य स्तंभदोषविवर्जितम्

苏多说道:被国王毗湿瓦密多如此陈述后,婆悉吒复原了他的手臂,使其脱离麻痹之患。

Verse 68

अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं विधाय स शुभं करम् । गच्छ राजन्विमुक्तोऽसि स्तंभदोषेण वै मया

使其手掌吉祥完好之后,婆悉吒含笑温言道:“去吧,国王啊——我已为你解除麻痹之过患。”

Verse 69

माकार्शीर्ब्राह्मणैः सार्धं विरोधं भूय एव हि । अनुज्ञातः स तेनाथ विश्वामित्रो महीपतिः

“切莫再与婆罗门为敌。”蒙其允可之后,国王毗湿瓦密多遂离去。

Verse 71

प्रलापमकरोत्तत्र बाष्पपर्याकुलेक्षणः । धिग्बलं क्षत्रियाणां च धिग्वीर्यं धिक्प्रजीवितम्

他在那里哀叹,泪眼迷离:“呸!刹帝利之力何其可鄙!呸!所谓勇武!呸!这苟延残喘的生命!”

Verse 72

श्लाघ्यं ब्रह्मबलं चैकं ब्राह्म्यं तेजश्च केवलम्

唯有由梵(Brahman)而生的力量才真正值得称颂——唯有婆罗门的神圣光辉至为无上。

Verse 74

एतत्कर्म मया कार्यं यथा स्याद्ब्रह्मजं बलम् । त्यक्त्वा चैव निजं राज्यं चरिष्यामि महत्तपः । एवं स निश्चयं कृत्वा राज्ये संस्थाप्य वै सुतम् । नाम्ना विश्वसहं ख्यातं प्रजगाम तपोवनम्

“此事我必须去做,使由梵(Brahman)而生的力量在我身中生起。舍弃我自己的王国,我将修行大苦行。”他如此立定决心,便立其子——以“毗湿婆娑诃”(Viśvasaha)之名闻名者——登上王位,随后前往苦行林。

Verse 167

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रराज्यपरित्यागवर्णनं नाम सप्तषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

至此,在尊崇的《斯坎达摩诃往世书》中——于八万一千颂之《集成》(Saṃhitā)内,第六卷《那伽罗分部》(Nāgara Khaṇḍa),在圣域哈塔凯湿伐罗(Hāṭakeśvara)之功德赞(Māhātmya)中——名为《毗湿瓦密多舍弃王权之记述》的一章终了,即第167章。