तस्य राजेंद्रमुख्यस्य मदयंतीतिनामतः । दमयन्ती नलस्येव विदिता वल्लभा सती
tasya rājeṃdramukhyasya madayaṃtītināmataḥ | damayantī nalasyeva viditā vallabhā satī
那位最上之王有一位贤德的爱妻,名为摩达衍蒂(Madayantī),声名远播,宛如那罗(Nala)之妻达摩衍蒂(Damayantī)。
Narrator (not specified in the excerpt; likely the Purāṇic narrator within Brāhma Khaṇḍa)
Scene: A dignified queen (Madayantī) stands beside the king in the palace, embodying grace and virtue; a subtle visual echo of Damayantī—lotus, swan motifs, and auspicious lamps—surrounds her.
Purāṇas uphold household dharma by praising fidelity and virtue, linking present characters to famed exemplars like Damayantī.
No tīrtha is mentioned in this verse.
None; it introduces a character through ethical and literary comparison.