The Greatness of Haridvāra
Gaṅgādvāra-māhātmya
हरिद्वारस्य माहात्म्यं यः श्रृणोति नरोत्तमः । पठेद्वा भक्तिसंयुक्तः सोऽपि स्नानफलं लभेत् ॥ ५४ ॥
haridvārasya māhātmyaṃ yaḥ śrṛṇoti narottamaḥ | paṭhedvā bhaktisaṃyuktaḥ so'pi snānaphalaṃ labhet || 54 ||
噢,人中至善者,凡聆听哈利德瓦拉(Haridvāra)之圣伟,或以虔敬奉爱(bhakti)诵读者,亦得如在彼处沐浴之功德。
Sanatkumara (teaching Narada in the Haridvara Mahatmya context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It teaches that sacred merit is accessible not only through physical pilgrimage and bathing at Haridvāra, but also through devotional listening (śravaṇa) and recitation (pāṭha) of its māhātmya.
Bhakti is shown as the enabling force: when hearing or reciting is “bhakti-saṃyukta,” it yields the same spiritual fruit as the tirtha-act itself, emphasizing inner devotion over mere external action.
The verse primarily highlights sādhana through śravaṇa and pāṭha (devotional study/recitation). While not a direct Vedāṅga instruction, it implicitly values correct recitation (linked to Śikṣā and Vyākaraṇa traditions) as a means to gain punya.