Rukmāṅgada–Vāmadeva Saṃvāda: Ahimsa, Hunting, and the Fruit of Dvādaśī-Bhakti
देहे न रोगो वशगाप्रिया च गृहे विभूतिर्नृहरौ च भक्तिः । विद्वत्सु पूजा द्विजदानशक्तिर्मन्येऽहमेतत्सुकृतप्रसूतम् ॥ ६८ ॥
dehe na rogo vaśagāpriyā ca gṛhe vibhūtirnṛharau ca bhaktiḥ | vidvatsu pūjā dvijadānaśaktirmanye'hametatsukṛtaprasūtam || 68 ||
身无疾病;得一位可亲和顺的妻子;家中富足兴盛;并对那罗诃利 Nṛhari(主毗湿奴之那罗辛哈相)怀有虔敬之心——又能敬奉贤达、并有力量向二生者施舍布施:我认为这一切皆由往昔善业功德(sukṛta)所生。
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It frames health, household harmony, prosperity, devotion to Nṛhari, reverence for the learned, and the capacity for charity as fruits of accumulated sukṛta—showing that inner devotion and outer auspiciousness arise from sustained dharmic merit.
Bhakti to Nṛhari is presented as a supreme blessing that appears alongside other auspicious supports of life, implying that devotion is not merely emotional but a karmically supported disposition cultivated by prior righteous living.
While no specific Vedāṅga is named, the verse emphasizes dharmic practice in society—especially honoring vidvans (learned authorities) and dāna to dvijas—both of which align with proper ritual-social order guided by śāstra and traditional learning.