Adhyaya 25: Madālāsā’s Return, Royal Succession, and the First Teaching to Vikrānta

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे मदालसाप्राप्तिर्नाम चतुर्विंशोऽध्यायः पञ्चविंशोऽध्यायः । जड उवाच आगम्य स्वपुरं सोऽथ पित्रोः सर्वमशेषतः । कथयामास तन्वङ्गी यथा प्राप्ता पुनर्मृता ॥

（跋语/过渡：）在《圣·摩尔甘提耶往世书》中，名为“得获玛达拉萨”的一章至此结束第二十四章；今第二十五章开始。阇陀说道：他回到自己的城中，便将一切详尽告知父母——那位肢体纤秀的女子虽已身亡却复归，而他又如何重新得之。

Verse 2

ननাম सा च चरणौ श्वश्रूश्वशुरयोः शुभा । स्वजनञ्च यथापूर्वं वन्दनाश्लेषणादिभिः ॥

而她，那吉祥之女，俯伏礼拜于婆母与公公足下；又如往昔一般，以礼敬、拥抱等方式问候自己的亲族。

Verse 3

पूजयामास तन्वङ्गी यथान्यायं यथावयः । ततो महोत्सवो जज्ञे पौराणां तत्र वै पुरे ॥

那位肢体纤秀的女子依正当之礼、依年长与尊卑次第，恭敬周全地礼遇众人。于是城中百姓之间兴起了一场盛大的庆典。

Verse 4

ऋतध्वजश्च सुचिरं तया रेमे सुमध्यया । निर्झरेषु च शैलानां निम्नगापुलिनेṣu च ॥

于是，Ṛtadhvaja 长久以来与那位纤腰佳人嬉游——在群山瀑布之间，并沿着诸河之滨。

Verse 5

काननेṣu च रम्येषु तथैवोपवनेṣu च । पुण्यक्षयं वाञ्छमाना सापि कामोपभोगतः ॥

又在幽美的林野与欢娱的园苑之中，她亦因纵情于欲望，而希求“福德之耗尽”（puṇyakṣaya）。

Verse 6

सह तेनातिकान्तेन रेमे रम्यासु भूमिषु । ततः कालेन महता शत्रुजित् स नराधिपः ॥

她与那位极其俊美的男子一同，在秀丽之地尽情欢悦。随后，经过漫长岁月，国王 Śatrujit（征服仇敌者）……

Verse 7

सम्यक् प्रशास्य वसुधां कालधर्ममुपेयिवान् । ततः पौराः महात्मानं पुत्रं तस्य ऋतध्वजम् ॥

他既正当地治理大地，便遭遇时间之法则（即死亡）。于是，城民（paurāḥ）[转而依向]他那位大心之子 Ṛtadhvaja……

Verse 8

अभ्यषिञ्चन्त राजानमुदाराचारचेष्टितम् । सम्यक् पालयतस्तस्य प्रजाः पुत्रानिवौरसान् ॥

他们为其行灌顶礼，立其为王；其品行与作为皆高贵。因他如法护佑众人，其臣民于他[亲爱]如同亲生之子。

Verse 9

मदालसायाः सञ्जज्ञे पुत्रः प्रथमजस्ततः । तस्य चक्रे पिता नाम विक्रान्त इति धीमतः ॥

随后，玛达拉萨诞下长子。其睿智的父亲为他取名“Vikrānta”（勇猛者）。

Verse 10

तुतुषुस्तेन वै भृत्या जहास च मदालसा । सा वै मदालसा पुत्रं बालमुत्तानशायिनम् । उल्लापनच्छलेनाह रुदमानमविस्वरम् ॥

侍从们因此欢喜，玛达拉萨也含笑。随后她假作婴语，对那仰卧而轻声啼哭的幼子说道。

Verse 11

शुद्धोऽसि रे तात न तेऽस्ति नाम कृतं हि ते कल्पनयाधुनैव । पञ्चात्मकं देहमिदं तवैत्तन् नैवास्य त्वं रोदिषि कस्य हेतोः ॥

亲爱的孩子，你本自清净；你并无真实之名——此名只是方才由想象为你造作。你的此身由五大所成；你并非此身。既如此，你为何啼哭？

Verse 12

न वा भवान् रोदिति वै स्वजन्मा शब्दोऽयमासाद्य महीशशूनुम् । विकल्प्यमानाः विविधा गुणास्ते ऽगुणाश्च भौताḥ सकलेन्द्रियेṣu ॥

实则并非你在哭；这只是于王子之中生起的一种声响。分别一经想立，种种德性（guṇa）——以及由诸大所生的“非德性”——便通过一切诸根而起作用。

Verse 13

भूतानि भूतैः परिदुर्बलानि वृद्धिं समायान्ति यथेह पुंसः । अन्नाम्बुपानादिभिरेव कस्य न तेऽस्ति वृद्धिर्न च तेऽस्ति हानिः ॥

诸大因诸大相互作用而渐趋羸弱，却又借由饮食、清水、浆饮等而得增长——如同此人之身。然于你而言，此增长属谁？你既无增，亦无减。

Verse 14

त्वं कञ्चुके शीर्यमाणे निजेऽस्मिंस्तस्मिंश्च देहे मूढतां मा व्रजेथाः । शुभाशुभैः कर्मभिर्देहमेतन्मदादिमूढैः सञ्चुकस्तेऽपिनद्धः ॥

当这件“衣裳”——即你自身之身——磨损而终归坏灭时，切莫因此而起迷妄。此身不过是缝制的短袍，由迷惑者（为我慢等所驱）凭借善业与不善业（业力）将其系缚于你。

Verse 15

तातेति किञ्चित्तनयेति किञ्चिदम्बेति किञ्चिद्दयितेति किञ्चित् । ममेति किञ्चिन्न ममेति किञ्चित्त्वं भूतसङ्घं बहुमानयेथाः ॥

有人互称“父”，有人称“子”，有人称“母”，有人称“爱侣”；有人说“是我的”，有人说“非我所有”。莫因这些名相而对这群众生生起崇敬或畏惧。

Verse 16

दुःखानि दुःखोपगमाय भोगान्सुखाय जानाति विमूढचेताः । तान्येव दुःखानि पुनः सुखानि जानात्यविद्वान्सुविमूढयेताः ॥

迷妄之心把诸享受（bhoga）——实则招致苦恼临近——当作快乐。无明之人极度颠倒，又把那些苦恼本身再度认作快乐。

Verse 17

हासोऽस्थिसन्दर्शनमक्षियुग्ममत्युज्ज्वलं तर्जनमङ्गनायाः । कुचादिपीनं पिशितं घनं तत्स्थानं रतेः किं नरकं न योषित् ॥

女子之笑，不过是显露白骨；其明亮双目，犹如锐利之鞭刺。那稠密的肉团，丰盈于乳房等处——若此即为欲染之座，女子岂不（亦）成地狱？

Verse 18

यानं क्षितौ यानगतञ्च देहं देहेऽपि चान्यः पुरुषो निविष्टः । ममत्वबुद्धिर्न तथा यथा स्वे देहेऽतिमात्रं बत मूढतैषा ॥

车在地上，身在车中；而在此身之内，又有另一“人”（自我、我体）端坐其中。然而，对车的“我所”之执并不如对自身之身那般强烈——唉，此乃过度之迷妄。