जवेनाभ्यपतन् ह्ृष्टा यत्ता वै तावकं बलम्,माद्रीपुत्र नकुल-सहदेव और महाबली सात्यकिने शकुनिपर धावा किया। ये सब लोग हर्ष और उत्साहमें भरकर बड़ी सावधानीके साथ आपकी सेनापर वेगपूर्वक टूट पड़े
javenābhyapatan hṛṣṭā yattā vai tāvakaṃ balam | mādrīputrau nakula-sahadevau mahābalī sātyakiś ca śakunipar dhāvāṃ cakruḥ | te sarve harṣotsāhabharitāḥ susaṃyatāḥ tava senām vegena samabhyapatanta ||
三阇耶说道:他们以迅猛之势,欢腾而不失纪律,冲击你的军队。摩德丽之子那俱罗与娑诃提婆,以及大力的萨底耶吉,向沙昆尼猛进;众人满怀喜悦与战意,却谨慎协同其攻势,以极快之速扑向你的兵众。
संजय उवाच
The verse highlights a martial ethic: exhilaration and zeal (harṣa, utsāha) become truly effective only when joined with restraint and coordination (susaṃyata). In the Mahābhārata’s war narrative, disciplined energy is portrayed as a decisive virtue for warriors.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Nakula and Sahadeva (Mādrī’s sons) along with the powerful Sātyaki rush upon the Kaurava forces, specifically charging toward Śakuni. They attack with speed and organized intent, intensifying the battle pressure on the Kaurava side.