कर्णनिधनवृत्तान्तनिवेदनम् | Reporting Karṇa’s Fall to Yudhiṣṭhira
स दृष्टवा नृपशार्दूलं शार्टूल्समविक्रमम् । हर्षकाले च सम्प्राप्ते किमिदे मोहकारितम्
sa dṛṣṭvā nṛpaśārdūlaṃ śārdūlasamavikramaṃ | harṣakāle ca samprāpte kim idaṃ mohakāritam ||
三阇耶说道:“既见尤提士提罗王——人中之虎——安然无恙,且具虎般勇烈;当此本应欢庆之时,这将要采取的、由迷妄所驱的举动究竟是什么?”
संजय उवाच
Even in war, one should recognize rightful occasions for relief and gratitude; acting from moha (confusion, grief, or misjudgment) at such a moment leads to ethically unsound decisions and needless harm.
Sañjaya, narrating events, points out that Yudhiṣṭhira is safe and strong—an occasion that should bring joy—yet he senses an impending, delusion-driven decision and questions what misguided action is about to occur.