त्रिपुरदाह-इतिहासः
Tripura-destruction exemplum and counsel to Śalya
अभ्ययात् पाण्डवानीकं निध्नज्शत्रुगणान् बहून् । तत्पश्चात् सुतसोम श्रुतकीर्तिके विशाल रथपर चढ़ गया। उधर शकुनि भी दूसरा अत्यन्त दुर्जय एवं भयंकर धनुष लेकर बहुत-से शत्रुओंका संहार करता हुआ पाण्डव- सेनाकी ओर चल दिया
sañjaya uvāca | abhyayāt pāṇḍavānīkaṃ nighnan śatrugaṇān bahūn | tatpaścāt sutasomaḥ śrutakīrtikaś ca viśālarathaparivṛtaḥ samāruroha | udharaḥ śakuniḥ api dvitīyam atyantadurjayaṃ bhayaṅkaraṃ dhanuḥ gṛhītvā bahuśaḥ śatrūn saṃharan pāṇḍavasenāṃ prati calitaḥ |
三阇耶说:他向般度族大军推进,击倒了许多敌军的队伍。随后,苏陀娑摩与施鲁多吉尔提——在众多强大战车武士的簇拥下——登上战车,投入战斗。另一边,沙昆尼也取起第二张弓,那弓极难抵御、令人胆寒;他一面屠戮众多敌人,一面朝般度军阵逼近。
संजय उवाच
The verse highlights the inexorable drive of warriors in battle—valor and determination propel action, yet the narrative implicitly reminds the listener of the grave moral burden of mass killing, a recurring Mahabharata tension between kshatriya duty and the human cost of war.
Sanjaya describes a surge in the fighting: a warrior advances into the Pandava host slaying many; then Sutasoma and Shrutakirti enter the fray with chariot support; simultaneously Shakuni, taking up another formidable bow, moves against the Pandava forces while continuing to kill.