Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
मा योत्सी: कुरुभि: सार्थध बलवद्धिश्व पाण्डव । सदृशैस्तात युध्यस्व व्रीडां मा कुरु पाण्डव,उस समय कर्णने नकुलसे कहा--'पाण्डुकुमार! तुमने व्यर्थ ही बढ़-चढ़कर बातें बनायी थीं। अब इस समय बारंबार मेरे बाणोंकी मार खाकर पुनः उसी हर्षके साथ तुम वैसी ही बातें करो तो सही। बलवान् कौरव-योद्धाओंके साथ आजसे युद्ध न करना। तात! जो तुम्हारे समान हों, उन्हींके साथ युद्ध किया करो। माद्रीकुमार! लज्जित न होओ। इच्छा हो तो घर चले जाओ अथवा जहाँ श्रीकृष्ण और अर्जुन हों, वहीं भाग जाओ।” महाराज! ऐसा कहकर उस समय कर्णने नकुलको छोड़ दिया
sañjaya uvāca |
mā yotsīḥ kurubhiḥ sārthad balavaddhiśva pāṇḍava |
sadṛśais tāta yudhyasva vrīḍāṃ mā kuru pāṇḍava ||
三阇耶说道:“般度之子啊,莫与俱卢人交战——他们皆是强悍的勇士。孩子,只与与自己相当者厮杀;不必羞惭。”在情境中,这是一句刻薄的羞辱:迦尔那在屡次以箭矢重创纳俱罗之后,讥刺他不要再挑战更强的对手,若愿便退却——以战场武力夹杂刻意的心理攻势。
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, speech can be used as a weapon: Karna’s taunt aims to break an opponent’s morale by invoking hierarchy of strength and the fear of shame. Ethically, it contrasts valor with cruelty—martial prowess is shown alongside deliberate humiliation.
During the Karna Parva battle, Karna confronts Nakula, wounds him repeatedly, and then dismisses him with scornful advice: do not fight the mighty Kuru warriors; fight only your equals and do not feel ashamed—implying Nakula should withdraw.